მაგრამ არასდროს შემიხედავს ბალანსისთვის სხვა მხრიდან. ბალანსი ხომ უარყოფითი და დადებითი ფაქტორების ტოლობაა?  ანუ როდესაც გუშინ მთელი დღე ძალიან კარგი მქონდა და მთელი საღამო ძალიან ცუდი, დღის ბოლოს დაბალანსებული ვიყავი?  თუ ბევრი კარგი ხდება, ცუდით უნდა დავაბალასოთ და ცუდი – კარგით.  მგონი ბალანსი ასე არავის წარმოუდგენია. არადა უფრო ლოგიკურია, არა?

რამდენის დათმობაა მიზანშეწონილი, რომ სულიერი ბალანსი (მაგრამ ბალანსს არ დავარქმევ, აუცილებელია, რომ დადებითმა გადაწონოს უარყოფითს, რომ კარგად იგრძნო თავი) აღიდგინო? თუ უნდა დათრგუნო შენს თავში რაღაც თვისებები და ამაშია “ბალანსის” არსი? უნდა დათმო შენი რაღაც ნაწილი? როდის უნდა მიხვდე, რომ დროა რაღაც შეცვალო, რის შეცვლაზეც არასდროს გიფიქრია, ანუ როდის დგება კრიზისი შენს ტვინსა და გულს შორის?

The Phantom of The Opera ჩემი ერთ-ერთი საყვარელი  ფილმია, ოღონდ 2004 წლის, ის ძველი რაღაც არ მიყვარს, ბევრი სისხლებია)

ჩემი საყვარელი პერსონაჟი რაღა თქმა უნდა თავად ‘მოჩვენებაა”,

კრისტინის მიმართ კი, რომელის ყველას ძალიან უყვარს და იდეაში ჩაფიქრებულია როგორც დადებითი პერსონაჟი თავის რაულთან ერთად, უარყოფითი დამოკიდებულება გამიჩნდა თავიდანვე.

ზოგადად დადებითი და უარყოფითი პერსონაჟები არ არიან ყოველთვის ცალსახად განსაზღვრული. მაგალითისთვის მოვიყვან მატეო ფალკონეს, უფრო სწორედ მის მამას – პირველად რომ წავიკითხე, დედობრივმა ინსტინქტებმა გაიღვიძეს ჩემში და რა თქმა უნდა განისაზღვრა საწყალი გამოუცდელი ბავშვი და ბოროტი, შვილის მკვლელი მამა (ხევისბერი გოჩასავითაა ამ ნაწარმოების არსი ვისაც წაკითხული არ გაქვთ). ეს ჩემთვისაა ტრაგედია, მაგრამ ვიღაც სხვისთვის, მამამ აღასრულა სამართალი. მისი შვილი რომ არ ყოფილიყო, სხვასაც ასე მოექცეოდა ადამიანის გაყიდვისთვის ხომ ასეა?  გრძნობები შვილის მიმართ უპირისპირდება   სამართლიანობას. მე ვაღიარებ, ჩემთვის შვილისადმი გრძნობა ყველა ვარიანტში გადაწონის, მაგრამ ზოგისთვის სხვა რამე უფრო მნიშვნელოვანია და თავისი თავის ღალატის ტოლფასია სამართლისთვის ბრძოლისგან თავშეკავება.

რატომ უნდა იყოს ფანტომი უარყოფითი გმირი მარტო ფიზიკური ნაკლის გამო? ის რომ არა კრისტინი მოკვდებოდა მეორეხარისხოვანი პარტიის ცეკვით ოპერაში)))) ამ ოპერას არ ექნებოდა გენიალური ნაწარმოებები, რითიც ხალხს იზიდავდა.

ის ფაქტი რომ ამ ფილმში ფანტომი ორჯერ ხდება საყვარელი ქალის ღალატის (betrayal) მსხვერპლი ჩემს თვალში კრისტინს ქმნის გამყიდველ ბოზად))

ამ შემთხვევაში სიმპატიას ‘მოჩვენების’ მიმართ არ  განაპირობებს ემპათია ))

ფანტომი რო რაღაც საყვარლად ლუზერი პერსონაჟი ყოფილიყო, შეიძლება შეგცოდებოდა როგორც კვაზიმოდო, დადებითად განეწყობოდი მის მიმართ, მაგრამ ესმერალდასთვის მაინც ის კუნთებიანი ამერიკელი კაპიტანი  Phoebus გენდომებოდა (რომელიც მე არასდროს მომწონდა. მგონი მე და თქვენ პერსონაჟების განსხვავებული აღქმა გვაქვს)) ). მაგრამ ფანტომი ამ ფილმში ძაან მამაკაცური და  რომანტიული  და მოდი ვაღიაროთ, რომ არა ნაიარევი, ბევრი ქალისთვის იდეალური მამაკაცის სახე იქნებოდა)) (აღარაფერს ვამბობ რო გენიოსი იყო)

ანუ ის ნაიარევი იმხელა ზემოქმედებას ახდენს ქალებზე, რომ ყველას რაული უყვარდება ( რომელსაც რეალურად ბევრი არაფერი გაუკეთებია კრისტინისთვის თუ მაინცდამაინც რაინდობა ხიბლავთ კაცში) ფანტომი კი ზიზღდება.

ფიზიკურმა ნაკლმა იდეალური მამაკაცი სრულიად საპირისპირო ტიპის კაცებში გადაუშვა.

.იდიოტიზმია.

სოციალურ ურთიერთობათა თავისებურებებს აყალიბებდა ეკონომიკური ურთიერთობები. როდესაც ადამიანმა ან რამე მისმა მსგავსმა ხორცის ჭამა დაიწყო, საჭირო გახდა ქალსა და კაცს შორის როლის განაწილება, რადგან ფიზიკურად სუსტ ქალს არ შეეძლო საკვების მოპოვება. ანუ “ესმ”-ურად რომ ვთქვათ ბაზრის გაზრდილმა მოთხოვნილებამ გამოიწვია მუშახელის  გადახალისება და პროდუქციის მოპოვებაზე სქესობრივი სტანდარტების დაწესება ))

ლოგიკური უნდა იყოს, რომ როდესაც მეურნეობამ ჩაანაცვლა ნადირობა, ქალს გაუჩნდა ემანსიპაციის მოთხოვნები. თუმცა ამის ხელის შემშლელი ფაქტორები იყო: 1) კაცის აგრესიული ბუნება, რომელმაც გამოიწვია ომები და სამყაროს არათანაბარი განვითარება რომელმაც თავის მხრივ გამოიწვია კაცის წამყვანი როლი საზოგადოებაში (სამხედრო/მმართველობით საქმიანობაში) 2) სოციალური რელიგიის (იხილე დამატება n1)  შექმნა და მორალური სტანდარტების (რომელიც ნორმალური მახასიათებელია ეკონომიკური ურთიერთობის და მისი განმტკიცების ერთ-ერთი გზაა)  გაიდეალება, ანუ რაციონალიზმიდან, ნორმალური მიმდინაროებიდან ამოვარდნა. მაგალითად ფემინისტური რელიგიის არსებობის შემთხვევაში ნადირობას ვერ მიჰყოფდა ხელს ადამიანი რადგან მას არ ექნებოდა მოთხოვნილების დაძლევის რაციონალური უნარი. 3) ფილოსოფია, აკადემიური ცოდნა და ა.შ უფრო მეტად მამაკაცური საქმიანობა იყო რადგან ეკონომიკური ინტერკურსისგან დამოუკიდებლად ქალს ყოველთვის ქონდა home issues ვსმისლე ქაი ვერასდროს ვერ დაიკიდებდა რა მისცეს შვილს საშინაო დავალებად.

ამ სამმა და კიდევ სხვა ფაქტორებმა რომლებზე ფიქრიც ახლა მეზარება, გამოიწვია ძველი ეკონომიკური ინტერკურსის ღრმად ჩაბეჭდვა ლიბერალურ სამყაროშიც კი.  მოსაზრება, რომ მომავალში ქალის როლი მნიშვნელოვნად გაიზრდება ორ ურთიერთსაწინააღმდეგო თეზისს მოიცავს. 1) ტექნიკასთან ქალის სიახლოვე საკმაოდ საეჭვოა, ტექნიკა თავის ესსენსში კაცის აგრესიულობის პროდუქტია, რომლითაც მამაკაცებმა პატრიარქატის გარანტია შეიქმნეს. ვსმისლე, გინახავთ ხაკერი ქალი? მათი უმრავლესობა სხვა რაღაცეებითაა დაინტერესებული. ტექნოლოგიური გიკების ერაც მამაკაცებისაა. 2) მეორეს მხრივ ამ რესურსის გამოყენების უნარი მამაკაცის აგრესიულ ბუნებას არ გააჩნია. თანამედროვე/მომავალ სამყაროში მმართველები ძირითადად ქალები უნდა იყვნენ, სწორედ ქლაის რაციონალურ დამოკიდებულებაზეა აგებული მმართველობის წარმატება ისეთ გარემოში როგორიცაა თავისუფალი ბაზარი, ლიბერალიზმი და გვინდა/არ გვინდა უტილიტარიანიზმიც. გარემოს დაცვაზე იზრუნებს ქალებში ბუნებრივად ჩადებული დედობრივი ინსტინქტი. მეორეს მხრივ თვითგამორკვევა, რელიგიების ან მათი სოციალური როლის ფაქტობრივად განადგურება, იდენტობის არჩევითობა და მოკლედ რომ ვთქვათ თავისუფლება გამოიწვევს სექსიზმის, როგორც ასეთის წაშლას ადამიანის ცნობიერებიდან, ენიდან და ა.შ. გამოჩნდებიან მდედრი ხაკერები და მამრი „love” ტიპის სურათების გადამღებები (ფოტოგრაფი უკვე მოძველებული ცნებაა)

მოკლედ რომ ვთქვათ დროა ქვები შევაგროვოთ, და გადავყაროთ : )

დამატება 1: სოციალურ რელიგიაში იგულისხმება სპრიტუალიზმის ნაკლებობა, სამყაროსთან აზროვნების გარეთ არსბეული კავშირების გაწყვეტა.როდესაც რელიგია ჩადგა სამართლისა და სახელმწიფოს სამსახურში

2012

ეს პოსტი ეხება არა ფილმს, არამედ 21.12.2012 -ს, როგორც ადამიანების უმეტესობის პანიკის ობიექტს. მომავლის შიში, რომელიც რეალურად ბევრს არაფერს უცვლის, თუმცა ამაზე მოგვიანებით…

პირველად ამ თარიღისადმი  შიშის არსებობის შესახებ ბევრ თქვენგანზე გვიან გავიგე – მეგობრები ფილმის საყურებლად შევიკრიბეთ და წამოვიდა იდეა, 2012 წლის შესახებ გვენახა ”დოკუმენტური”. მაშინ გავარკვიე მაიას ტომების წინასწარმეტყველების შესახებ. აქ არ მაქვს ლაპარაკი იმაზე, რა იწინასწარმეტყველეს, სრული განადგურება, რადიკალური ცვლილებები თუ მსგავსი რამ. ეს არ მაინტერესებს. მე მინდა დავწერო ხალხის შიშის შესახებ.

ამ პერიოდის განმავლობაში არასდროს შემშინებია 2012 ის. 2000 წელსაც ვიხოცებოდით ყველანი, 2002 შიც, მანამდეც, მე რაც არ მახსოვს, 2012 წლის მერეც ბევრჯერ იქნება ასეთი მეორედ მოსვლის ცრუ თარიღები დამიჯერეთ

საქმე იმაშია, რომ ახალი ამბების წაკითხვისას თითქმის ყოველ დღე მხვდება ახალი მიწისძვრის შესახებ ცნობა- თურქეთი, ჩილე, დღეს უკვე ინდონეზია და ა.შ. სტატიები მომრავლდა დედამიწის ღერძიდან გადახრის შესახებ – ხალხი ნელ-ნელა უფრო და უფრო რწმუნდება, რომ დასასრული ახლოვდება, პანიკას ვერ დავარქმევ, მაგრამ შიში იზრდება მაგიური რიცხვის მიმართ —2012—

რა შეიცვალა ამ ადამიანებში გარდა იმისა, რომ შიშში ცხოვრობენ? გამუდმებულ შიშში არამგონია, ყოველ წამს სიკვდილის მოახლოებაზე არავინ ფიქრობს, რა თქმა უნდა, მაგრამ მაინც ქვეცნობიერად ყველა ელოდება, განსაკუთრებით ამ ახალი ამბების შემდეგ. რეალურად კი არავინ არაფერს ცვლის ცხოვრების წესში.

მე პირადად, ზუსტად ისეთი დამოკიდებულება მაქვს 2012 წლისადმი, როგორც აგნოსტიკს ღმერთისადმი – მაინცდამაინც არ მჯერა,რომ დედამიწა აფეთქდება (თუ რასაც ელოდებიან),  თუმცა არცაა გამორიცხული მართლა მოხდეს, მაგრამ არ მეშინია.

მაგრამ არ მესმის იმ ხალხის, რომელმაც იცის, არა, დარწმუნებულია, რომ 2012 ში დედამიწის აღსასრული გველოდება. მაშინ რატომ არაფერს ცვლიან? რამდენი რაღაცაა, რისი გაკეთებაც უნდათ, რატომ არ ცდილობენ მაქსიმალურად მოასწრონ ყველაფერი? უბრალოდ სხედან და ეშინიათ? რა მუღამი აქვს? არასდროს ჩააბარებდით უმაღლესში მარტო იმიტომ, რომ გამოცდების შიში გაქვთ? არასდროს დაიწყებდით მუშაობას მარტო იმიტომ, რომ შეიძლება ერთ დღესაც გაგათავისუფლონ? არასდროს შეიყვარებდით ადამიანს მარტო იმიტომ, რომ შეიძლება ერთ დღეს დაშორდეთ? სისულელეა – ან არ უნდა გეშინოდეთ, ან თუ გეშინიათ, შეცვალეთ რამე – გამოცდების შიში გაქვს? ბევრი იმეცადინე და კარგად ჩააბარებ, რომ დაინახავ, ადვილია, აღარ შეგეშინდება, კარგად იმუშავე და აღარ გაგიშვებენ სამსახურიდან, თუ არ ცდი, როგორ გაიგებ დაშორდებით თუ არა ერთმანეთს?  ის პერიოდი რაც ერთად კარგად ხართ, ხომ ღირს საბოლოოდ დაშორებად? მგონი მიხვდით რაზეც ვლაპარაკობ.

რა მოხდება ჩემთვის 2012 წლის 21 დეკემბერს? ვიმედოვნებ, რომ  თორნიკეს 23-ე და მიშას ორმოცდარომელიღაცე დაბადების დღე იქნება, სხვა არც არაფერი

მინდოდა ნახატებით გადმომეცა ყველა ემოცია რაც ჩემშია. ზოგადად ხელოვნება ზუსტად მაგ საქმეს ემსახურება. მაგრამ არასდროს გამჩენია სურვილი, მაგალითად, მუსიკის წერა შემძლებოდა.

აი წერა რომ შემეძლოს კარგად არ მაწყენდა. ბავშბობაში თავისუფალ თემებს რომ გვაწერინებდნენ სკოლაში, მასწავლებლებს მოსწონდათ. ერთხელ კონკურსშიც კი გამიყვანეს და ჩემი თემა წამაკითხეს სკოლის სახელით (წარმოიდგინეთ, სხვები რა ცუდად წერდნენ, ჩემი რომ მაგათ ფონზე კარგი ჩანდა ))) )

ნუ წერის ნიჭი მაინცდამაინც რომ არ მაქვს ჩემი იესემში მოღვაწეობაც ადასტურებს : ))) არ მეხერხება ესეების წერა, გადავეჩვიე თუ რაცაა.  amgში რეპორტი რო დავწერე და გადავხედე, გული გამისკდა – მეგობარს რო სკაიპით ამბავს მოუყვები ისე ვყვებოდი ჩემი ერთი თვის მოღვაწეობას და დაკვირვებებს.

ჰო დავუბრუნდეთ ჩემი პოსტის მთავარ თემას.

ცოტა უცნაურად ჟღერს, მაგრამ მე მჯერა, რომ ხატვის სწავლა შეიძლება.  ვან გოგი და პიკასო ვერ გამოხვალ, ვერც ახალ ჯოკონდას შექმნი, მაგრამ რაღაც ტექნიკებს შეისწავლი. მე მჯერა, ხატვის მასწავლებელთან რომ ვიარო, რამე პროგრესი მექნება ამჟამად ჩემი ნახატები უბრალო პრიმიტიული ნაცოდვილარი უფროა ))) ნუ ადამიანებს ერთი წრეწირით და 5 ცალი ხაზით არ ვხატავ, მაგრამ არც ბევრი მიკლია : )))) გადახატვა უფრო მეხერხება და ამიტომაც ვთვლი, რომ მაინცდამაინც უნიჭო არ ვარ, უბრალოდ უნარები მაკლია

yeah, ოცნებას კაცი არ მოუკლავს მაგრამ მინდა ხატვის სწავლა და მერე უფრო გადმოვცემ ჩემს ემოციებს, ვიდრე ბლოგზე წერით.

I just wanna try

შენი ნამდვილი boyfriend ESM უნდა იყოს, მაგდენს არც ერთ ბიჭზე არ ლაპარაკობ, თანაც ამხელა სიყვარულით და ამდენ დროს არავის არ უთმობ.

დაახლოებით ასეთი ტექსტი ხშირად მესმოდა ჩემი მეგობრისაგან.

თუმცა ეს იყო თავიდან.

თავიდან ყველაფერი კარგად იყო, ძალიან მიყვარდი, მიხაროდა შენთან ყოფნა, უამრავ დროს გახარჯავდი, ძველი მეგობრებიც კი მოვიმდურე, დრო არ მრჩებოდა მაგათთან საურთიერთოდ.  მხოლოდ ჩვენს საერთო მეგობრებთან და ახლობლებთან მქონდა კავშირი.

ბევრი კარგი მახსოვს ჩვენი ერთად ყოფნისას, ბევრიც ცუდი. ბევრი სახალისო პერიოდიც იყო, ბევრი დაძაბულობა, ბევრი იმედგაცრუება, ბევრი მოულოდნელი კარგი ამბავი, როდესაც ცუდს ველოდი. ეს ყველაფერი ერთად გამოვიარეთ. ახლა აღარც მიყვარხარ და გშორდები….

აღარც შენთან ყოფნა მიხარია. ძალიან შეიცვალე, შენი ახალი აკვიატებები ნერვებს მიშლის: ”ქურთუკით ნუ ზიხარ, ჩანთან მაგიდაზე რა უნდა, ყავით ხელში ოთახებში ნუ დადიხარ…”

ასევე შენი გულგრილობა – სადაც მინდა, როდესაც მინდა მაშინ ვიყო და არც კი მომიკითხო. აღარ გაინტერესებს მოვალ, წავალ, საერთოდ დავიკარგები თუ არა…

ცოტაც და დავშორდებით – იძულებით, მაგრამ არ მწყინს, არადა მეგონა, რომ ძალიან დამწყდებოდა გული. ახლა კი ვიცი, რომ აღარც კი მომენატრები.

I’m breaking up with you!

მმმმ არა არა. ეს ის არ არის რაც თქვენ იფიქრეთ, მაგრამ მგონი მიხვდებოდით აქამდეც )))))))))

არც დაგრუზული ვარ და არც პოტენციურად single,

just, რამდენიმე თვეში იესემს ვამთავრებ, მაგრამ არ მომენატრება. აღარ მეხალისება ლექციებზე სიარული, ახალ შენობაში შექმნილი ცუდი აურა მოუთმენელს მხდის, დროზე დავამთავრო. იმ სიშორეზე სიარული, ამდენი დროის კარგვა, რომ ერთ ლექციას დავესწრო, და მეორე ლექციაზე ღამე, სიბნელეში ავიდე. არ მომენატრება ხილიანი-ნუცუბიძის გზა. სამაგიეროდ მენატრება ხილიანი-ვაჟა-ფშაველას 40 )))

yep, ESM-ს ვამთავრებ და მიხარია.

ზუსტად შეესაბამება ჩემს განწყობას ყოველ ახალ წელს.

ერთი წელიც გავიდა.

ბევრი ცუდიც იყო, მაგრამ უფრო მეტი კარგი.

ბევრი იმედგაცრუება, ბევრი სასიამოვნო სიურპრიზი :ინლოვე:

ბევრი ახალი ადამიანი, ბევრად მეტიც ძველი.

იყო ნაცრისფერი პერიოდები, არის მორიგი ფერადი პერიოდი.

მოკლედ როგორც ყოველ წელს. . .

მომავალ წელსაც ასე იქნება. იმის შემდეგ წელსაც.

2012ში დაგცინებთ აი თქვენი აპოკალიფსითქო და გავაგრძელებთ ძველებურად.

me and u together again

ყველაფერი ისევ ძველებურად იქნება მაგრამ ძალიან ბევრი რამე შეიცვლება.

მოკლედ ახლა ვუყურებდი ჩემს წინა წლის wishlist -ს. უმეტესობა პატიოსნად მაქვს შესრულებული. მაგრამ ძალიან მარტივად შესასრულებელი სურვილები მქონდა. წელს გავირთულებ საქმეს )) ეს იმისთვის, რომ 2011 წლის დასაწყისში რომ გადავხედავ კმაყოფილების გრძნობა დამეუფლოს რომ ასეთი რთული taskები შევასრულე, რასაც ჩემს თავს დავპირდები.

დღევანდელი დღისთვის შეუფერებელი იმიტომაა ეს პოსტი, რომ 1 დღე დარჩა ახალ წლამდე და მე ვერ ვგრძნობ. მთელი ჩემი შეგნებული ცხოვრება დეკებრის დასაწყისიდან უკვე წინასაახალწლო განწყობა მქონდა.  24 დეკემბრიდან მოყოლებული განსაკუთრებით და 30-31 დეკემბერს კულმინაციას აღწევდა. წელს საერთოდ ვერ ვგრძნობ. ნაძვის ხის აწყობაშიც კი არ მიმიღია მონაწილეობა.

ალბათ მზიანი ახალი წელი არ მქონია არასდროს და მაგიტომ ))

ნუ რამდენიმე დღეა ხელოვნურად ვცდილობ გამიხარდეს ახალი წელი – ვუყურებ ფილმებს ახალ წელზე (და მეძინება), ვუსმენ x-mas spirit ით გაჟღენთილ (აჰაჰ) სიმღერებს, დესკტოპზე საახალწლო wallpaper დავაყენე და ასე შემდეგ. მაგრამ მაინც არაფერი. ამასწინათ ერთი გაელვება მქონდა, რაც ყველაზე ძალიან გიყვარს, ფილმის საუნდტრეკს მოვუსმინე (სალომე კორკოტაშვილი). მაგრამ დღეს ეგეც აღარ მშველის )))

Only a day left! I need my New Year Spirit Back!!!!

დიდი პაუზის შემდეგ გადავწყვიტე ჩემს ბლოგს დავუბრუნდე ბევრისათვის აქტუალური თემით – შევურიგდეთ თუ არა ყოფილ შეყვარებულს. Let’s argue both sides. გავარკვიოთ ღირს თუ არა ერთი და იმავე პრობლემების ორჯერ გამოვლა, მართლა შეიძლება თუ არა ადამიანი შეიცვალოს და რა ხდება როდესაც Exები საბოლოოდ შერიგებას მაინც გადაწყვეტენ.

პოსტის პირველი ნაწილი ეყრდნობა რაციონალურ მსჯელობას – ანუ ”ვაიმე, სული მეხუთება, გული მიმდის, მიიიყვარს, მენატრება, შერიგება მინდა” მომენტი ამოღებულია : )

პირველ რიგში ეს არის შეჩვევის მომენტი – ადამიანთან შეჩვევის, მის უარყოფით მხარეებთან შეგუების და ა.შ. ეტაპი ურთიერთობაში უკვე გადალახულია, იცნობ მაგ ადამიანს შეძლებისდაგვარად და უკვე რაციონალურად ურიგდები – ანუ მზად ხართ გაუმკლავდეთ იმ პრობლემებს, რასაც წინაზე ვერ გაუძელით.  მაგრამ საქმე იმაშია, რომ მყარად მწამს, რომ ადამიანის ხასიათი 4 წლამდე ყალიბდება. ე.ი. დაშორებიდან რამდენიმე თვის, ან უარეს შემთხვევაში, წლის შემდეგაც იგი იგივე ადამიანად რჩება, არ აქვს მნიშვნელობა, რამდენად შეცვლიალია ფიზიკურად და ახალი გატაცებები და უნარ-ჩვევები აქვს შეძენილი.   რაციონალურად შენ გააზრებული გაქვს, რომ შეგიძლია მის გარეშე ცხოვრება, მაგრამ უბრალოდ არ გინდა მის გარეშე.

What if  ეს რაც ზემოთ დავწერე საუკეთესო შემთხვევაშია და გადაწყვეტილება შერიგებაზე ძველ გრძნობებზე დაყრდნობით მიიღეთ – ანუ უბრალოდ დროთა განმავლობაში ცუდი რაც იყო ურთიერთობაში ის დაგავიწყდათ და მხოლოდ კარგი მოგონებები დარჩა (ეს ცუდი ნამდვილად არ არის). ამ შემთხვევაში, შენ იცი, რომ მის გარეშე ცხოვრება არ შეგიძლია და ასე შემდეგ. თუმცა, ასე  ხომ ყველაფერი თავიდან დაიწყებდა და მიუხედავად იმისა,  რომ ახლა ვეღარ წარმოგიდგენიათ, რა შეიძლება მოხდეს, რომ მეორედაც დაშორდეთ და ხელახლა გამოიაროთ post break-up period, მერე მონატრება, ეტსეტერა დიდი ალბათობაა, რომ ისევ დაშორდეთ, მაგრამ ეს ხომ უფრო მმმ ასე ვთქვათ მტკივნეული იქნება?

Which it the right way to go?

I did it პირველ რიგში იმიტომ, რომ თავი მოვაბი ახალ პოსტს ამდენი ხნის შემდეგ და რაც მთავარია, I did it  და ჩემს თავს დავუმტკიცე რომ მაგარი როჟა ვარ : ))) მოკლედ რა ხდება, ყოველთვის ვთვლიდი, რომ სისუსტეა ნებისყოფის არქონა, მაგრამ ყოველთვის მეგონა, რომ არ გამოვირჩეოდი მაინცდამაინც მტკიცე ნებისყოფით.  ხშირ-ხშირად მეცვლებოდა obsession-ები, თუმცაღა იმ მოკლე პერიოდში საკმაოდ ძლიერი იყო, დრო გავიდოდა და უცებ ერთ დღესაც აღმოვაჩენდი, რომ ეს გატაცება, მსუბუქად რომ ვთქვათ, გამქრალი იყო, მიუხედავად იმისა, რომ წინა დღითაც კი შეიძლება ოდნავადაც არ შესუსტებულიყო. ასე მემართებოდა მსახიობებზე – რომელიმე მსახიობი მომეწონებოდა, გადმოვწერდი ყველა მაგის ფილმს და … სანამ ბოლოში ჩავიდოდი, მალევე უკვე მბეზრდებოდა და ახალ მსახიობზე გადავდიოდი. ასევე იმაზე, რასაც ვსწავლობდი – მყარად ვიყავი დარწმუნებული, რომ მარკეტინგი მიყვარდა, მალევე მივხვდი რომ არა, – ფინანსები მინდა! =) ასევე მემართებოდა ადამიანებზე – პერიოდის მიხედვით ურთიერთობა – ერთი პერიოდი ხშირი ურთიერთობა მინდებოდა, მერე უცებ, საერთოდ აღარა, მერე ისევ და ასე გრძელდება ხოლმე.

ასევე ვხასიათდებოდი აკვიატებების მცირეხნოვანობით, ასე რომ ვთქვათ. მაგალითად, შარშან ავიკვიატე, რომ მინდა ქოთნის ორქიდეა (ეგ ყვავილი ყოველთვის მიყვარდა, ახლაც მიყვარს, მაგრამ ის შეგრძნება, მოუთმენლობა, ძლიერი სურვილი, მქონოდა ქოთნის ორქიდეა , ახლაც მახსენდება ხოლმე). მერე გადამიარა ამ სურვილმა და გადავწყვიტე ბისერებისგან სამკაულების კეთება. ეს უფრო მცირეხნიანი იყო, მალევე მომბეზრდა, საწვალებელი იყო და მღლიდა. ახლა ამოჩემებული მაქვს, რომ მინდა პიანინოზე ან გიტარაზე დაკვრა ვისწავლო,ვნახოთ მანამ თუ გადამივლის, სანამ განვახორციელებ, თუმცა ამის უკან სხვა რაღაც იმალება – ბოლო დროს კორეელი კომპოზიტორის Yiruma-ს კომპოზიციებით ”განვტაცდი” (ჰუჰ) და ისეთივე შეგრძნებაა,  მაგისი რამდენიმე ჩემი საყვარელი კომპოზიციის დაკვრა შემეძლოს, როგორც ორქიდეის ყიდვის სურვილი იწვევდა.

ერთ მშვენიერ, უსაქმურობით თავმობეზრებულ დღეს აღმოვაჩინე, რომ ძალიან გავხდი მიბმული facebook-ზე. რამდენიმე დღე ვფიქრობდი, ნაკლებად შევალთქო, ან საერთოდ არ შევალთქო, თუმცა obsession რაის obsession არის, თუ ასე ადვილად შეიკავებ თავს. ერთ მშვენიერ დღესაც, ბარბისგან მხვდება მოწერილი სკაიპში, სადაც მკითხა რჩევა, facebook რომ არ გამეუქმებია esm ის დაწყების მერე, დროს მაკარგვინებსო და ევრიკა… მე მივხვდი რაც მჭირდებოდა – ხელის მარტივი მოძრაობით მივიტანოთ მაუსის პოინტერი Deactivate Your Account -თან და დავაკლიკოთ. ნუ სანამ მაგას გავაკეთებდი, დრო დაჭირდა =) Like I was kissing Goodbye, ვითამაშე რამდენიმეჯერ ბიოტრონიკი … and I did it!!! გავუკეთე დეაქტივაცია ჩემს ექაუნთს ))) And I’m so proud of myself :X

რამ შთამაგონა ამ პოსტის წერა : ) ე.ი. საქმე იმაშია, რომ სადღაც 2 წელია რაც სათვალეს ვატარებ, სულ თან მქონდა, შესაბამისად ის ფაქტი, რომ მასზე გავხდი მიბმული, ვერც შევამჩნიე – ვკითხულობდი, კომპიუტერს ვეჯექი, საჭმელს ვჭამდი, მესიჯს ვწერდი, სულ თან მქონდა… სიონში წასვლამდე სათვალე გამიტყდა : ( ვერაფერს ვკითხულობდი, არადა ზაფხული ის სეზონია, როცა იესემის წიგნებისგან დასვენებული “მთელი წლის სამყოფ” წიგნებს ვკითხულობ. 3 გვერდის მერე უკვე კაი მტირალა ბავშვივით ცრემლები მადგება და ყველაფერი ბუნდოვანი ხდება. უკვე 2 თუ 3 დღეა რონიკოშია დატოვებული, მარა დღეს გამოგვიცხადეს, გავაკეთეთ,  მაგრამ ისევე გატყდა, კიდევ ვცდით, ხვალ მოდითო. I need my glasses back

წინა პოსტში რუქაც კი მქონდა დადებული ამ პახოდის, მაგრამ, სამწუხაროდ, გეგმები შეიცვალა. საქმე იმაშია, რომ გვიან გავედით და პლიუს ამას, ავტობუსი სადღაც 10 კმ/სთ -ით დადიოდა : )) შესაბამისად, 5 საათი ვიყავით გზაში. სადღაც 5-თვის ჩავედით. კარვების გაშლა დაბინდებამდე უნდა მოგვესწრო, ამიტომაც ყანობის მაგივრად სოფელ ვარდისუბანში ჩამოვედით და გავაგრძელეთ გზა ფეხით. რაღაც მთაზე ავძვერით, ეკლესია ვნახეთ და ჩამოვძვერით უკან =) ამ მთაზე ასვლა ძალიან გამიჭირდა – 2 ჩანთა მქონდა ზურგზე, ერთი ტანსაცმლით სავსე, რომელშიც მედო 3 ბოთლი – ლიკანი, წყაროს წყალი და გაყინული წყალი, ცივად შემენახება თუ სიცხე იქნა გამაგრილებსთქო მაგ განზრახვით წავიღე. სიცხე არ იყო, პირიქით, შესაბამისად სულ ტყუილად =)  სასტიკად მტკიოდა ზურგი ამის თრევისგან, ძლივს ავძვერი. თან ფეხი მიცურავდა ნაწვიმარ ბალახზე. აი შედეგიც:

შემდეგ ეს სამივე ბოთლი ჩოგოს გადავუდე ჩანთაში და წარმატებით გავაგრძელე გზა. სადღაც 5 კმ გავიარეთ დაბნელებამდე. არ დავღლილვარ, შემართებითაც ვიყავი, 3-ჯერ მეტსაც გავივლიდი : ) თან წვიმდა და არც ცხელოდა, საწვიმარი მეცვა და არც ვსველდებოდი მაინცდამაინც.

პირველი დაბრკოლება რაც დაგვხვდა, ეს იყო მდინარე, რომელიც უნდა გადაგვეარა. ვიპოვეთ ადგილი, სადაც გადახტომა შეიძლებოდა. მზე რომ ყოფილიყო, მალევე გავშრებოდით, მაგრამ ახლა ფეხის დასველება ცუდი იქნებოდა. 3 ბიჭი გადახტა. გოგოებიდან პირველი მე მივედი მაგ ადგილამდე. ჩანთები გადავყარე მეორე ნაპირას და გადავხტი წარმატებით : D არაფერი დამსველებია, არც არაფერი გამიტნევია მდინარისთვის. გოგოები ვერ გადმოვიდნენ, ამიტომ ერთმა ბიჭმა ფეხზე გაიხადა და შუა მდინარეში ჩადგა, რომ მიხმარებოდა. ამ დროს წყალში ჩაუვარდა თავისი ციფრული და ერთი გოგოს მობილური. რამოდენიმეს ფეხი დაუცურდა და დასველდა – ანუ მიშას სულისკვეთებამ უდანაკარგოდ მაინც არ ჩაიარა
(ესეც ციფრულის დაჭერის უშედეგო მცდელობა)

ილამ წინასწარ შეათვალიერა დასაბანაებელი ადგილი და პირდაპირ იქით წავედით – სნოში, მდინარესთან მოსწორებულ ადგილას.

კარგი ადგილი იყო, ოღონდ იქვე სადღაც ჭაობი ყოფილა და კოღოებთან ერთად მოგვიწია თანაარსებობა =) ჩემთვის არ უკბენიათ, ერთი ბიჭი კიდე ისე იყო დაკბენილი, დილით თბილისში გაიქცა. დავიწყეთ კარვების გაშლა. აქ უკვე მეორე ჩელენჯს გადავაწყდით – ეკას კარვის გაშლას – 2 ოთახიანი თავისი ლოჯით, მიშენების პერსპექტივით =) როგორც შემდეგ გაირკვა, ეს ლოჯი სათავსო ყოფილა ბარგისთვის და სადაც შემდგომ  წარმატებით დაეტია 3 კაცი

შემდეგი პრობლემა პირადად ჩემთვის (და არა მარტო) აღმოჩნდა კარავში ძილი. მიუხედავად იმისა რომ პარალონიც ეფინა და კარგი საძილე ტომარა იყო, ვერ დავიძინე – ასე მეგონა სული მეხუთებოდა. ავდექი და მთელი ღამე ცეცხლთან გავათენე ხალხთან ერთად. მიუხედავად იმისა, რომ ირგვლივ ტყე არ იყო, იმის შიშით, მგელი არ მოვიდესო, ყოველ გაფხაჭუნებაზე აქეთ-იქით ვიხედებოდით დაფეთებულები. ათას სისულელეზე ვილაპარაკეთ, იმაზე დავიწყეთ მსჯელობა, აღმოსავლეთი საითკენ იყო და ამის გასაგებად მზის ამოსვლას დავუწყეთ ლოდინი, მაგრამ ღრუბლიანი დილა იყო და ვერც დავინახეთ : )). უკვე 6 საათისთვის ხალხმა დაიწყო ადგომა. 7-თვის 4 კაცი თბილისში წავიდა. წინა დღით კი მქონდა მეც სურვილი წასვლის, მაგრამ ეკას დაბადების დღე თენდებოდა და გადავწყვიტე არ დამეტოვებინა მარტო ოჯახის გარეშე : ) საბოლოო ჯამში არც მინანია რომ დავრჩი.  ისინი რომ გავაცილეთ შევწექი კარავში და გავითიშე – ერთ საათში გამღვიძეს, წვიმა დაწყებულა და სანამ ოდნავ შეკლებულია, უნდა დავკეცოთ და გზას გავუდგეთო. ადგომას ვაპირებ და უცებ საშინელი ტკივილი ზურგში – ნერვი გამიცივდა. სასტიკად მიჭირდა მოძრაობა. რაღაც მომენტში გადავიფიქრე გერგეთზე ასვლა, მაგრამ ერთს აღმოაჩნდა ამის წამალი, დავლიე და გავუდექი გზას გერგეთისკენ : )

საშინლად წვიმდა,  აღმართზე ასვლა ჭირდა, ამიტომაც ხალხმა გადაწყვიტა სამანქანო გზით წასულიყვნენ, რაც ძალიან დააგრძელებდა გზას და ბევრად მეტი სასიარულო იქნებოდა, ამიტომაც ხუთმა კაცმა გადავწყვიტეთ, გზა მოგვეჭრა და ბილიკით ავსულიყავით. ცოტა ჭირდა წვიმაში მთაზე სიარული, გზადაგზა ვისვენებდით, მაგრამ დავინახე თუ არა გერგეთის სამება ნისლში რომ მოჩანდა ოდნავ, გულში გავიფიქრე ღირდა ამოსვლადთქო, მაგრამ თავს არ ვუტყდებოდი.

მთვარაი პრობლემა ის იყო, რომ ვიყავი ერთიანად სველი, ზემოთ კიდევ ციოდა, საშინლად მაკანკალებდა და მეშინოდა ფილტვების ანთება არ ამეკიდებინა. უკანა გზაზე გამოიდარა, ჩამოსვლა უფრო ადვილი აღმოჩნდა. ცოტა ფეხი ცურავდა, მაგრამ სამაგიეროდ მალევე ჩამოვედით. ეგრევე გამოვიცვალე – თბილი ჯემპრი მქონდა მშრალი, მაგრამ მეორე შარვალს ტოტები მაინც სველი ქონდა. რაც შეეხება ბოტასებს, ყველას წამოღებული გვქონდა გამოსაცვლელები, მაგრამ ორივე სველი გვქონდა. ამიტომაც მთელი გზა ყველანი ფეხშიშვლები ვისხედით =))

გზაში ჩვენს ავტობუსიკას ხან საწვავი გაუთავდა, ხან გაფუჭდა, ხან რა , ხან რა და ნერვები დაგვაწყვიტა.  სახინკლეში გვინდოდა შესვლა ფასანაურში, მაგრამ სველი ბოტასების და სახლში დროზე მისვლის სურვილმა ყველანაირი შიმშილის გრძნობა ჩაგვიხშო. ზოგს უნდოდა, მაგრამ ისინიც ჩავაჩუმეთ ))).

სადღაც 8-9 თვის ჩამოვედით. სახლში რომ შემოვედი, პირველი რაც ვთქვი იყო : ”კარგი იყო, მაგრამ მეორედ აღარ წავალ”.

ეს პახოდი გამოცდილების მხრივ კარგი აღმოჩნდა – დღევანდელი გადმოსახედით, არც ისე ცუდი, მაგრამ დღეს სახლში ვზივარ ბედნიერად, გუშინ, სველი და გაყინული, ავად გახდომის შიშით, ასე არ ვფიქრობდი ნამდვილად : )

ასე რომ ეს ერთი და სხვა არც ერთი : )

The End

ესეც ჩვენი რუქა. წითლით პირველი დღის სასიარულო, ყვითლით – მეორე დღე.

ეს ყველაფერი ძალიან კარგი, მაგრამ ჩემი პრობლემაა, რომ პახოდში, კარვით არასდროს ვყოფილვარ. არის challenge ერთგვარი. შევძლებ 15 კმ-ის ფეხით გავლას? მართალია კარავი არ მაქვს სათრევი, მაგრამ მერწმუნეთ, ჩემი რუკზაკი, სადაც თბილი ტანსაცმელი და წყლები მედება, საკმაოდ მძიმე იქნება.

ვინც მაგაში გამოცდილია, გაეცინება, 15 კმ 3 საათის სავალია, რა უნდაო. მაგრამ პირველია, გაიგეთ და არ დამცინოთ : ) ისედაც, ბუნებასთან სიახლოვეები და ბოდიალი მაინცდამაინც არ მიტაცებდა არასდროს. სუფთა  experience -ის პონტში მივდივარ – იქნება და მომეწონოს და ჩემს თავში დამალული ხეტიალის სიყვარული აღმოვაჩინო =) კაცმა არ იცის, მაგრამ თუ არ წავალ ვერც ვერასდროს გავიგებ : )

ჩამოვალ ოთხშაბათს და დავწერ ჩემს შთაბეჭდილებებს.

p.s. მორალურად მზად ვარ, რომ არ უნდა ვიწუწუნო ძაანაც რომ დავიღალო, მზად ვარ წვიმაში ვიარო (ჩემს ძმას საწვიმარი გამოვართვი), კარავში დავიძინო და ა.შ.

მთავარი პრობლემა: რაზე დავწერო?

მოდი დავწერ იმაზე, რაც ამჟამად მომივიდა თავში (იმიტომ რომ ტელევიზორის ხმა მესმის) – ქართული საინფორმაციო საშუალებები – Pros & Cons.

ვუყუროთ თუ არა კურიერს:

არა!!!

• უარყოფითი ენერგიით გავსებს
• ნერვებს გიშლის დღევანდელი ვითარება საქართველოში
• შიშით გავსებს ეკონომიკურ კრიზისზე ფიქრიც კი (ეს შემდეგ უარესად ამძიმებს სიტუაციას, მაგრამ მოდით, ეკონომიკაზე სხვა დროს ვისაუბროთ)
• ყოველდღე მკვლელობა, აფეთქება, ავარია… გინერგავს შინაგან შიშს, შენც არ აღმოჩნდე ერთ-ერთი მათგანი

კი!

• ინფორმაცია, რა ხდება საქართველოში და მსოფლიოში
• სალაპარაკო თემა უცხო და არა მარტო უცხო ხალხთან (რას გვიშვება სააკაშვილი, ოხ ეს ოპოზიცია, ამან პარტია შექმნა, ის დაიჭირეს ბლაბლაბლა)
• ბოლოსკენ შემონახული სახალისო ინფორმაცია (იშვიათად მაგრამ მაინც)
• ამინდი (რომელიც არ არის სწორი, მაგრამ როცა გცხელა და წვიმას აცხადებენ, გიხარია, არადა გულის სიღრმეში იცი, რომ არ იწვიმებს)

მე პირადად არ ვუყურებ კურიერს, ინფორმირების წყაროა Facebook-ში მეგობრების სტატუსები

და ბოლოს, საერთოდ, რისთვის არსებობს ტელევიზორი? – შუა ქალაქს რომ ვუყურო ხოლმე (რომელზეც ამ ბოლო დროს აღარ მეცინება ისე ძალიან, მაგრამ მტკიცედ მწამს, რომ საქართველოში საუკეთესო იუმორისტული გადაცემაა ).

http://www.polyvore.com  

My recent one

(love intelligent people and hate ppl like her )

იგივე ხდება როგორც ზურაბიშვილი არ იყო არაფრის აზრზე და მაინც გაყვიროდა, ისეა ჩვენი საქმე ახლა

რა ჯანდაბა ხდება დღეს საქართველოში???? ამოვიდა ყელში ამდენი უსაქმური !!!! საქმე იპოვეთ თქვენ-თქვენი რა.პოლიტიკა არც შენი უკანალის საქმეა, არც ჩემი, არც შენი მეზობელი თალიკოსი. რა ჯანდაბისთვის არიან ის პოლიტიკოსები მაშინ ამიხსენით! დადექით და თქვენ გადაწყვიტეთ საქართველოს ბედი. რაც არ იცი არ იცი და დაეტიე შენს სახლში, შენი საქმე აკეთე. სტუდენტი ხარ? ისწავლე. მუშაობ? რა გინდა მეტი? კრიზისია გაქანებული, შენ სამსახური გაქვს, მიდი და იმუშავე. მოეშვით ამ პოლიტიკას. ადამიანურად მაცხოვრეთ, მოაცილეთ ეგ სუნიანი “საკნები” ჩემი ქუჩიდან. არც მიშა მინდა და მითუმეტეს ეგ იდიოტები. რეები ხდება საქართველოში შეხედეთ, 30 ლარის გამო ცვლი ადამიანობას? ცხოველი ხდები იმის გამო ვისაც კიდიხარ და ეგოისტური მიზნებისთვის გიყენებს? ზიალოგიოო დასაცინები ხართ ყველანი. შეურაცხყოფად მიიღეთ? ვაიმე მეწყინა. ლოლ. არაკორექტული ვარ? იმათი ნებაა და რასაც უნდა იმას იზამენ? კისერიც უტეხიატ, პროტესტში ამოხდენია ყველას სული, მარა ისე აპროტესტე რო მე და ჩემნაირებს, ვისაც ფეხებზე კიდია ეს პოლიტიკა, ხელი არ შეეშალოს ჩვეულებრივად ცხოვრებაში. გუშინ საღამოს გამოვიარე ტელევიზიასთან. იმდენი ხალხი იყო, ვერ გავიარე.. .ლოოოოლ დაგცინეთ მაგრა.Actually,  კაცი-შვილი არ იდგა გარეთ.ცარიელი იყო ქუჩა მარტო ის “საკნები” იყო შუა ქუჩაში გახერგილი საკანში კიდე წყვილი ზასაობდა. კაი საზასაო ადგილია ხო? ალექსანდროვს კონკურენტი გამოუჩნდა =)))))

ახლა რომ გამოვიდე და ღია ცის ქვეშ ვიყო ღამ-ღამობით მოთხოვნით: გახსენით გადაკეტილი ქუჩები რამეს მივაღწევ?

თუ დამერევა ოპოზიციონერი მუტრუკების ხროვა, მცემენ და ფულს წამართმევენ?  ან სპეცრაზმი დამარბევს? =)) ფუი მართლა რა.

ფურთხის ღირსი ხარ შენ საქართველოვ

 მე, როგორც ფრიად არაკომპეტენტური ადამიანი ექსპერტივით არ დავჯდები და შთაგონებული სახით არ დაგიწყებთ მტყუან-მართლის გარჩევას და ფაქტებით ჩემი მოსაზრების სისწორეში დარწმუნებას.  მე საკუთარი მოსაზრებები გამაჩნია, რომელსაც კარგად ვინახავ, უცხოებთან პოლემიკაში არ ვერთვები და ახლობლებმა კი იციან რასაც ვფიქრობ დღევანდელ მოვლენებზე. ამ პოსტით კი მიხვდებით ჩემს დამოკიდებულებას პრინციპში

იმან, რაც დღეს მინდა გაჩვენოთ , ჩემში აღფრთოვანება გამოიწვია. სიმართლე გითხრათ, მეც მიჩნდებოდა ხოლმე შიგა და შიგ ასეთი იდეა, მაგრამ ბრბოს ფსიქოლოგია მოგეხსენებათ და თავი ვერ გავწირე ტიპმა, ერთმა ჩვეულებრივმა ჟურნალისტიკის ფაკულტეტის სტუდენტმა ჩემი ფარული ოცნება რეალში აიხდინა ჩემს თვალში ტიპი არის kind of გმირი ასე ვთქვათ

“განათლების მნიშვნელობაზე გელაპარაკებით. ადამიანი იზრდება მიტინგებით კი არა განათლებით და წიგნით. მაისაშვილი რომ გამოდის და იგინება, მიშა, შენი გამზრდელის… და ხალხი რომ აბოლოვებს, ეს დღეს დავინახე ტელევიზორში და პირველად ვარ აქციაზე. ჩვენი ენა ხომ გვიყვარს? ქართული ხომ გვიყვარს? რას ვიგინებით მერე. უნდა გავიზარდოთ ცოტა”.

 

სუბიექტური ვარ, მაგრამ ამ ბიჭს არც კი ვიცნობ. ჯასთ აღვფრთოვანდი მაგის გამბედაობით ასეთივე აღფრთოვანებით შევხვდი ნოემბერში ნიაზ დიასამიძის სიტყვით გამოსვლას ოპოზიციის აქციაზე

 :D

აი ვიდეოც

http://catchvideo.net/

ესეც ვიდეო განწყობისთვის

• მსოფლიოში პირველი ვარდი აყვავდა Hildeshiem Cathedral-ის გალავანზე გერმანიაში 1000 წლის წინ.
•  ტიტები არ არის ჰოლანდიური ყვავილი. ისინი ნდერლანდებში ჩაიტანეს თურქეთიდან მე-16 საუკუნეში
•  მე-17 საუკუნეში ტიტა ჰოლანდიაში უფრო ძვირი ღირდა, ვიდრე რომელიმე ძვირფასი მეტალი, ერთი ბოლქვი $2000 იყიდებოდა
•  ჰავაური ტიტა ყველაზე ტოქსიკური ყვავილია. მისი ნებისმიერი ნაწილი მომწამვლელია 
• ერთ-ერთი ლეგენდის თანახმად, მიხაკები ამოიზარდნენ მარიამის ცრემლებით დასველებულ მიწაზე, როდესაც იგი უყურებდა იესოს, რომელიც გოლგოთაზე ჯვარს ეზიდებოდა. 
• 1986 წელს კონგრესმა დაამტკიცა ვარდი ამერიკის ნაციონალურ ყვავილად
• Puya raimondii, უიშვიათესი მცენარე ყვავის 150 წელიწადში რის შემდეგაც იგი კვდება   
• ტომას ედისონმა მიიღო რეზინი Golden Rod-სგან
• უელსელები თვლიან, რომ თუ გულყვითელა (marigold) არ არის აყვავებული დილით, იმ დღეს საშინელი შტორმი იქნება
•  თუ ქათამი მერიგოლდს შეჭამს, მისი კვერცხის გულს ფერი ეცვლება
• თურქეთში XVI-XVII საუკუნეებში ყვავილები გამოიყენებოდა დაშიფრული წერილების გასაგზავნად 
• 80% ყვავილებისა, რომლებიც ხარობს ავსტრალიის ტროპიკულ ტყეებში, სხვაგან ვერსად ვერ ცოცხლობს 
• პრინც ჩარლზს უხდიან წელიწადში ერთ ნარგიზს როგორც სიცილიის კუნძულზე მისი მიწების ქირის საფასურს (ქირავდება ბინა ვაკეში. ფასი 800 ნარგიზის ექვივალენტი ვარდებში) 

ახლა კი ცოტა რამ ორქიდეებზე

•  ორქიდეა ყველა ფერისაა გარდა ცისფრისა 
• ორქიდეა შეიძლება დაავადდეს ვირუსით, რაც არ იკურნება
• ვანილი ორქიდეის ერთ-ერთი სახეობისაგან მიიღება 
• მსოფლიოში ყველაზე დიდი ორქიდეაა Grammatophyllum speciosum
• და ყველაზე პატარა ორქიდეაა Bulbophyllum globuliforme
• ორქიდეის თესლი ყველაზე წვრილია მთელს მცენარეებში 
• XIX საუკუნეში ორქიდეა განსაკუთრებით პოპულარული იყო ევროპაში. მისი ტრანსპორტირებისას ნახევარზე მეტი იღუპებოდა, მისი ფასი (თითო ძირის)1500 ფუნტი იყო
•  ვარაუდობენ, რომ ორქიდეის 5 000 ამდე სახეობა ჯერაც უცნობია.
•  ამჯერად კი აღმოჩენილია 22 000 სახეობის ორქიდეა 

“You can get off alcohol, drugs, women, food and cars, but once you’re hooked on orchids you’re finished.” Joe Kunisch 

• ფუტკარი ფრთებს წუთში 11 400-ჯერ ამოძრავებს (ეხ მე რო წუთში მაგდენ ნაბიჯს ვდგამდე ხო აღარსად დამაგვიანდებოდა ) 
• ფუტკრებს 5 თვალი აქვს. (მე რო 5 თვალი მქონდეს, აქედან 2 მაინც ხო ჯანმრთელი მექნებოდა და სათვალე აღარ დამჭირდებოდა? ) 
• ფუტკრებს შეუძლიათ აღიქვან მოძრაობები, რომალთა შორის შუალედი 1/300 წამია. (ადამიანებს შეუძლიათ მარტო 1/50 წამით დაშორებული მოძრაობა აღიქვან, რამდენი რაღაც გვეპარება) 
• ფუტკრები ვერ ხედავენ წითელ ფერს (ქუჩაში რო შემხვდეს, ვერ მიცნობს ) 
• ყოველი კბენის შემდეგ ფუტკარი კვდება იმიტომ რომ თავის ნესტარს (თუ რაც ქვია იმ კუდს) ტოვებს სხეულში და ეს სასიკვდილოა. (ბზიკები არ იხოცებიან ) 
• ფუტკრების აბშენიე: ფრენით ხატავენ ყვავილის ფორმას (ვარდს თუ დახატავს ნიშნავს, ჰა, სადმე არ გავისეირნოთ, ძეტკა? ჰერბერს თუ დახატავენ, ვახ, ძმაკაცის ბიცოლას ბაბუის ნათლია გარდაეცვალა, ორქიდეას თუ დახატავს, ესე იგი ის ფუტკარი მე ვარ =)) ) 
• ერთ სკაში დაახლოებით 40-45 000 ფუტკარი ცხოვრობს 
• არის 3 სახის ფუტკარი: დედა ფუტკარი, Drones (ქართულად არ ვიცი როგორაა) და მუშა ფუტკრები
•  დედოფალი ფუტკარი (Queen bee) არის ერთადერთი სექსუალურად განვითარებული ფუტკარი მთელს სკაში
•  დედა ფუტკარი დღეში 3000 ჯვერცხს დებს (ა, ქალი ვარო მაგან უნდა თქვას) 
• იგი ცოცხლობს 2 წელიწადს 
• და პრიკოლი, განაყოფიერებული კვერცხისგან მდედრი ფუტკარი იბადება, გაუნაყოფიერებლისაგან კი მამრი
•  Drones-ის ერთადერთი ფუნქცია დედა ფუტკრის განაყოფიერებაა (=)))))) ) 
• მუშა ფუტკარი არის სექსუალურად განუვითარებელი მდედრი ფუტკარი და დაახლოებით 1 თვე ცოცხლობს (მთელი ცხოვრება შრომობს, შრომობს და 1/12 ჩაის კოვზ თაფლზე მეტს ვერ ქმნის ეხ საწყალი ბიი ) 
• ფუტკრები თაფლს აწარმოებენ უკვე 150 მლნ წელია (აი, პირველი მეწარმე ვინაა ) 
• თაფლი არის ფუტკრის განავალი  (fuf,მერე მკითხავენ რატო არ გიყვარსო ) 
• თეორიულად, ენერგია, რომელსაც გვაძლევს ერთი უნცია თაფლი, საკმარისია ფუტკრისთვის, რომ მსოფლიოს შემოუფრინოს შეუსვენებლად (ზოგს რა ბედი აქვს ა? ) 
• ფუტკარი რომ იბადება, არ იცის თაფლის კეთება, შემდგომ სწავლობს უკვე გამოცდილი ფუტკრებისგან (თაფლის აკადემია  

ოხ ოღონდ science არ ვიმეცადინო და რას არ გავაკეთებ :პ გუშინ წინ, სამართლის მეცადინეობას ჩაის 18 ჭიქის დალევას და ჭამას ვამჯობინებდი (აბა სადმე ხომ არ წავიდოდი? არც ფილმის ყურება შეიძლება, ჩათვლის წინ მაცდენს, ნამუსი შემაწუხებდა. ჭამა-სმა კიდე სულაც არაა დროის გაცდენა =)) მესაჭიროება). კიდევ ძალიან საინტერესო იყო ჩემი საკუთარი თავისადმი ზრუნვა: 5 წუთი კითხვა, 30 წუთი შესვენება (თავს ხომ არ გადავიღლიდი, რამე რომ დამემართოს, რა პასუხი გავცე საკუთარ თავს? ? მოკლედ, ბევრი რომ არ გავაგრძელო და არც განერვიულოთ, სამართალი კარგად დავწერე და დარჩა ერთი გამოცდა – ნებაყოფლობითი სუიციდი, ანუ მენეჯმენტი. სუიციდი იმიტო, რო მოვიხსენი ამგამოცდიდან, მაგრამ ჩემი ნებით გავდივარ. აიტ, 4 ხომ არ მეყოლებათქო ვიძახდი, მაგრამ… მოკლედ ჩემი ყოყმანი “გავიდე-არ გავიდე-რომ გავიდე” სხვა ამბავია, კი არადა გადაწყვეტილია რომ გავდივარ, ჯასთ მაღალი ქულა რომ ვერ მივიღო, საკუთარ თავთან კვლავაც კონფლიქტში მოვალ, მერე დამიწყებს, გეუბნებოდი, არ ღირდა, აჰა, რატო არ მიჯერებდიო

მოკლედ, მივუბრუნდეთ საქმეს. მინდა დავწერო ახალ იესემზე. ახალი იესემი რა, ფუტ იესემი )) ახალ შენობაში გადავდივართ 2 მარტიდან. შენობა ვნახეთ, დიდია, მაგრამ ძალიან შორი ნუცუბიძის პლატოზე. მარშრუტკები არ დადის, ერთი ნომერია მარტო, 66, და ისიც ბოლომდე არ მიდის, მერე ფეხითაა სასიარულო. ძაან ზემოთაა, ირგვლივ არაფერი არაა, მაღაზია, აფთიაქი. ნუ ცოტა ქვემოთ ალბათ იქნება რამე (იმედია) =)) ქარი იცის ძალიან (ნუცუბიძეზე ხომ ქარია ხოლმე, აქ უარესად, როგორც უკვე ვთქვი, ირგვლივ არაფერი არაა) ნუ კარგი მხარეც აქვს, დიდი ბუFეტი და სატრენაჟორო დარბაზი გექნებათო… იქნება ვიდეო კამერები, არავითარი ზარი და უნდათ, თავისუფალი დასწრება იყოს (დილით გამოვიძინებ ხოლმე =)) ) სწავლის მხრივ არაფერი შეიცვლება, პირიქით, იმედია გაუმჯობესდება, ნუ ბენდუქიძემ თქვა, მე მივხედავო, რაც კარგია, სიმკაცრე (რაც არც გვაკლდა) კიდევ უფრო მოიმატებს, არაუშავს, წელიწად ნახევარსაც გავუძლებ შენობა კარგია, კი. ჯერ არ ვიცი, კარგი იქნება თუ არა ახალ იესემში ყოფნა ერთი ის მაწუხებს, რომ არანაირი პრეზენტაცია არ გაკეთებულა ჩვენი Fრი უნისგან =)) ალბათ იქვე გვეტყვიან ახალი წესების შესახებ (ხმაურზე ჯარიმა და მოწევის აკრძალვა (ძალიანაც კარგი აუდიტორიაში ვეღარ მოწევენ ხოლმე, ბოლზე რო რეაგირებს ეგეთი რაღაცეები იქნება). ხო, კიდევ ახალი წესია ყოველდღე ლეპტოპით სიარული. ჯანდაბას ჩემი თავი და ჩემი მხრები, მაგრამ ჩემმა ტოშიკამ რა ქნას, მიჩვეულია სახლიდან იშვიათად გამოსვლას არ იქნება წიგნები, ელექტრონული ვერსიები იქნება (ასე თქვეს, ამდენი წიგნის თრევას, ერთი ლეპტოპი ათრიეთ თქვენთვისვეა უკეტესიო ) ჩათვლებს ჩვენსავე ლეპტოპებში დავწერთ )) (შპარგალკების ახალი ტექნოლოგიების გამოგონება უკვე დაწყებულია) ხო კიდე რა? არ მახსენდება მოკლედ, გადავალთ იმ შენობაში და მერე დავწერ, კარგი იქნება თუ არა. )) პატივისცემით იესემის პატრიოტი არადა მართლა ძალიან მიყვარს იესემი

xo, ar damaviwydes, celtic musicze maqvs dasaweri da kide esm is axal shenobaze da saertod, axal futESM ze =)) 

soon be back

კარგა ხანია არაფერი დამიწერია. მომენატრა. ცოტათი უთემო თემა რომ იყოს ხომ არ ეწყინება ვინმეს? არა? ოკ მაშინ ვაგრძელებ. ხო, სამწუხაროდ, გუშინ მოფიქრებული მქონდა  თემა და ვიძახდი, ხვალ ამაზე დავწერთქო, მაგრამ სადაა კარგი მეხსიერება და კარგი ცხოვრება, კრიზისია ქვეყანაში. ოდესმე გამახსენდება და დავწერ. აუ სკაიპის სტატუსადაც კი მქონდა და ვერ ვიხსენებ

ძალიან უინტერესოც რომ არ იყოს, მოდით, რამეს მოგიყვებით.

აბა დაფიქრდით, რა იქნებოდა, დროის ათვლა რომ პირიქით იყოს. არა ცხოვრებისეული დეპრესია არ მაწუხებს, ერთ ფილმს ვუყურე და ეგ კითხვა გამიჩნდა. ამ ფილმის ფლოთ არის ასეთი, რომ ტიპი იბადება ბებერი და მერე ახალგაზრდავდება. წარმოიდგინეთ თქვენი თავი მის ადგილას. ყველაფერი ხომ შეიცვლებოდა =) ბებოები აღარ დაიწყებდნენ წუწუნს, დავბერდიო, პირიქით. ხალხს სიბერის ეშინია (მათ შორის ვარ მეც), ამ შემთხვევაში ხომ სხვანაირად იქნებოდა ) არა მართლა, დაფიქრდით, ყველაფერი გენიალურადაა: თავიდან გინდა რომ მალე გაიზარდო, მერე იზრდები და გინდა რო უფრო პატარა იყო. ამ შემთხვევაში, სულ სულ გაახალგაზრდავებას დაიწყებ,  ერთი სული გაქვს, როდის გავა დრო, რომ გალამაზდე და გაახალგაზრდავდე.

მაგ ფილმში ასევე არის თემა, რომელზეც ხშირად მიფიქრია: ვთქვათ რაღაც მოხდა, შენ იწყებ ფიქრს, რა მომენტში შეიძლებოდა ამის გამოსწორება. ნუ მე ხშირად მაქვს ეს მომენტი იქ, გოგოს დაეჯახა მანქანა და საბოლოოდ მივიდნენ იმ კითხვამდე, რა მოხდებოდა, ქალი, რომელიც იმ მანქანაში იჯდა, 5 წუთით ადრე რომ ამდგარიყო, ასეთი რამ ხო არ მოხდებოდაო. 

ჩემს მაგალითს მოგიყვებით, რომელიც დიდი ხნის წინ იყო, მაგრამ გულში მაინც მაქვს ჩარჩენილი. თბილისობა იყო, ღამე მოვდიოდით სახლში. ვიღაც მთვრალს საჭესთან დაეძინა და ავარია მოგვივიდა. დღემდე მახსოვს ის შეგრძნება. ისიც მახსოვს, ვიღაცამ წამიგვიყვანა და გამიტყდა უცხო კაცთან, სესაბამისად მთელი გზა ვითმენდი. სახლში რო მივედი და დედაჩემი დავინახე, მაშინ წამსკდა ტირილი, კარგა ხანს ვტიროდი =))))) ხოდა იმის მერე ხშირად ვფიქრობდი, ერთი წუთის აცდენაც კი საკმარისი იქნებოდა რომ ეს ავარია არ მომხდარყო. მაგალითად, სადაც ვიყავით, ერთი წუთის მერე წამოვსულიყავით, ან უფრო ადრე. ან საერთოდ არ წავსულიყავი იქ. და საბოლოოდ იქამდე მივედი, იმ დღეს სახლიდან რომ არ გამოვსულყავი, არაფერიც არ მოხდებოდათქო =)) არ მომბაძოთ, მასეთ წვრილმანებზე ფიქრისგან თავი არ აწვალოთ, საკუტარი გამოცდილებით გეუბნებით =))

Nothing is What It Seems!!!

აღფრთოვენაბული ვარ! ამ წამს დავამთავრე ყურება და აი ზეზეზეფილმია!!!

უყურეთ აუცილებლად და გამიზიარეთ შთაბეჭდილებები

http://allmovies.ge/ge/movie.php?uid=DFKFE

Sanju Bhagat (სანჯუ ბაგატი, ალბათ ასე იკითხება, არ ვიცი ) ყოველთვის უჩიოდა დიდ ღიპს )) ხალხი დასცინოდა, 9 თვის ორსულს გავხარო აი სურათიც ნახეთ:

ორსული კაცი

ასე გრძელდებოდა 36 (!!!) წელი. ერთ დღეს კი მუცელი ასტკივდა საშინლად. თავიდან მუცლის ღრუში დიდი ზომის სიმსივნე ეგონათ და სასწრაფო ოპერაცია გადაწყდა. გაჭრეს მუცელი და ექიმმა ძვლების გროვა დაინახა. სინამდვილეში ძვლის გროვა არ ყოფილა, ამ კაცის ტყუპისცალი )ძმის სხეული იყო, რომელმაც მუტაცია განიცადა, ფრჩხილებიც გაზრდილი იყო და თითებიც გამოკვეთილად ჩანდა.  ვიდეოში ჩანს საშინელი სანახავია. საერთოდ, თურმე ასეთი შემთხვევები ხდება, სამედიცინო ჩანაწერებში ამგვარი 90 შემთხვევა გვხვდება , მაგრამ, როგორც წესი ორივე ნაყოფი იღუპება, მაგრამ ამ შემთხვევაში ასე არ მოხდა. 

კაცმა 36 წელი მუცლით ატარა საკუთარი ტყუპისცალი…

მიუხედავად ამისა, იმ სოფელში, ხალხს მაინც ჰგონია, რომ მან ბავშვი გააჩინა. მიდი და დააჯერე გაუნათლებელი ინდოელი გლეხი, რომ მედიცინაში ფენომენს ჰქონდა ადგილი

აი ვიდეოც, დაწვრილებითაა მოყოლილი ყველაფერი. 

Wish You Were Here…
Me, oh, my country man,
Wish You Were Here…
I Wish You Were Here…
Don’t you know, the snow is getting colder,
And I miss you like hell,
And I’m feeling blue…
Wish You Were Here…
Me, oh, my country man,
Wish You Were Here…
I Wish You Were Here…
Don’t you know, the snow is getting colder,
And I miss you like hell,
And I’m feeling blue…
I’ve got feelings for you,
Do you still feel the same?
From the first time I laid my eyes on you,
I felt joy of living,
I saw heaven in your eyes…
In your eyes…
Wish you were here…
Me, oh, my country man,
Wish You Were Here…
I Wish You Were Here…
Don’t you know the snow is getting colder,
And I miss you like hell…
And I’m feeling blue…
I miss your laugh, I miss your smile,
I miss everything about you…
Every second’s like a minute,
Every minute’s like a day
When you’re far away…
The snow is getting colder, baby,
I Wish You Were Here…
A battlefield of love and fear,
And I Wish You Were Here…
I’ve got feelings for you,
From the first time I laid my eyes on you… 
Wish You Were Here…
Me, oh, my country man,
Wish You Were Here…
I Wish You Were Here…
Wish You Were Here…
Don’t you know, the snow is getting colder,
And I miss you like hell,
And I’m feeling blue…
Wish You Were Here…
Wish You Were Here…
Wish You Were Here..

როგორ შეიძლება ადამიანებზე შთაბეჭდილება 2 წუთში დაგეკარგოს? დაგეკარგოს მსუბუქი ნათქვამია…

თავიდან დავიწყებ…

მთელი ცხოვრებაა შეჩვეული ვარ ნორმალურ ადამიანებთან ურთიერთობას. ძალიან ვამაყობ ჩემი სამეგობრო წრით, კულტურული, შეგნებული ხალხი. 

გარდა ამისა, ყოველთვის ვიძახდი, გამიმართლა იესემში რომ ვარ, აქ შედარებით ნორმალური აზროვნების ბიჭები არიანთქო. თურმე ჯერ სად ხარ : ) 

კლასელებისგანაც, ჯგუფელებისგანაც, ისე მეგობარი ბიჭებისგანაც შეჩვეული ვარ ყურადღებას, ელემენტარულს თუნდაც. ყურადღებას ვინ ჩივის დღეს რაც მოხდა

პოსტი იწერება ცხელ გულზე. ახლახანს მოვედი სახლში, აღშფოთებულ-გაგიჟებული. ესე იგი, დღევანდელი საღამოს შემდეგ ერთი ორად დავაფასე ჩემი ჯგუფელი ბიჭები

ახლა მოგიყვებით აწ უკვე მრავალჯერ ნახსენებ საღამოს რა მოხდა:

კოლიასთან ვიყავით, ნაძვისხე მოვრთეთ, იქ ტკბილეული, შამპანური ბლა ბლა, მოკლედ წინასწარ აღვნიშნეთ ახალი წელი, გავიხსენეთ (ნუ ძირითადად მე-4 კურსელებმა, მარა მაინც ) იესემის ამბები და რომ არ გავაგრძელოთ, დავიშალეთ ღამის 12 საათზე. ჩამოვედით ქვემოთ და უცებ… არც მეტი, არც ნაკლები მივხვდი, რომ 5 გოგო ვდგავართ მარტო, სადღაც იქ მყოფი 15 ბიჭი(ძირითადად 4 კურსელები და 3 ჩემი კურსელიც, მათ შორის ერთი, რომელიც იდეაში ახლობლად ითვლებოდა), ერთად შეჯგუფული კიდე წასულია )))) იქით, ქუჩის ბოლოს მაგათი ხროვა ჩანს. ეს იყო გენიალური რაღაც, აბსოლუტური გასაოგნებელი საგანი. მეთქი, ხალხნო, რა ხდება  ნი ტო ჩტო გაგვაცილეს, არ მაქვს მაგაზე პრეტენზია,  სახლამდე მიმიყვანეთქო, მარა ასე ადექი და მიდიხარ, გოგოებს ღამის 12 საათზე მარტო ტოვებ??? აღვშფოთდი პირდაპირი მნიშვნელობით ))) 

ახლა, ნამუსი მაწუხებს, რატო არ შევთავაზე გაცილება, ვინ იცის როგორ ეშინოდათ მარტო ტაქსით წასვლა, გაჩერებამდე მაინც მიმეცილებინა არა რა, ეს რა ვართ ეს ქართველი ქალები…

P.S. ხვალ ახალი წელია, ღამე სალუტები იქნება და არ შეგეშინდეთ, თუ რამეა ერთმანეთს ჩაეხუტეთ და გაგივლით

აი ოდესმე ავისრულებ და შევხვდები 25ში შობას ისე როგოც სხვაგან, მთელი ოჯახი ერთად, მხიარულად. ოღონდ სადმე ევროპულ ქვეყანაში კი არა, აქ, საქართველოში. ოდესმე მოვესწრები, კულტურულად დღესასწაულების აღნიშვნას (დიდი ბოდიში მათთან, ვისაც ”ტრადიციულად”, ყანწებით უყვარს დღესასწაულის ”აღნიშვნა”). მაგრამ რა დროს ესაა, დღეს შობაა მერე რა რომ არავის მოულოცია მერე რა რომ საჩუქარი არ უჩუქებიათ მერე რა რომ ნაძვისხე ჯერაც არ დამიდგავს (სირცხვილი მე, დღესვე დავდგამ, იკას მოსვლას ველოდები. მაგის გარეშე რომ დავდგა ძმას დავკარგავ ))) რამდენი დღეა დამსდევს ნაძვიხე, ნაძვისხეო)

მაინც ყველას გილოცავთ შობას!!! 

ორგანიზატორი  სარეკლამო კომპანია Idea Impera (იდეა იმპერა) იყო. ეს ფირმა ახალი გახსნილია, ამიტომაც არ გამკვირვებია, რომ ძალიან ბევრმა არასერიოზულად აღიქვა. ერთ-ერთ ფორუმზე ასეთი მოსაზრება გამოითქვა:

”თუ რამე კარგი ფესტივალი იქნება მე მხოლოდ მივესალმები,მაგრამ ჩემი აზრით მსგავსი სახით ფესტივალის ჩატარება მინიმუმ უცოდინარობაა მაქსიმუმ კონკურენტთა უპატივცემულობა

თუ ვინმეს უნდა, რომ რომელიმე მსგავსი ფესტივალი ჩატარდეს რიგიანად, ამისათვის საჭიროა ჯერ შეიქმნას დარგობრივი ასოციაცია რომელიც შემდგომში ჩაატარებს მსგავს ინიციატივას. ასე კეთდება მაგალითად უკრაინაში კიევის რეკლამის საერთაშორისო ფესტივალი. ნებისმიერი კერძო სარეკლამო კომპანიის მიერ მარტო ამის წამოწყება მკვდრადშობილი ინიციატივაა …”

-ზუსტად ამ მიზეზით არ ვღებულობთ მონაწილეობას. თორემ ფესტივალებს ჩვენც მივესალმებით, მითუმეტეს 60% ქართული სარეკლამო პროდუქციის ჩვენი წარმოებულია და გვჯერა რომ ბევრ რამეში გავიმარჯევებთ სამართლიანობის შემთხვევაში, მარა არც სამართლიანობაა მარტო საკმარისი. -განაცხადა სარეკლამო კომპანია სარკის წარმომადგენელმა.

რაც შეეხება საქიდეამშენს (ესეც ძალიან ცნობილი და სერიოზული სარეკლამო კომპანიაა), მანაც უარი განაცხადა თავისი რეკლამები ამ ფესტივალზე გაეტანა, მიზეზად კი ის დაასახელა, რომ ზედმეტად არასერიოზული ღონისძიებაა.

გარდა ამისა მოხდა ერთი ძალიან საინტერესო ფაქტი: ხალხის რჩეულ რეკლამად გამოცხადდა Geocell-ის ახალი, მხიარული კალენდრის რგოლი. გამოკითხული ტელემაყურებლის უმეტესობამ სწორედ ეს რეკლამა დაასახელა, როგორც მისთვის ყველაზე საყვარელი. გამოცხადებისას, გაჟღერდა, რომ ეს იყო სარკის რეკლამა, რამაც პროტესტი გამოიწვია, რადგან ჩვენთვის ცნობილი იყო, რომ ეს საქიდეამშენის რეკლამაა. ამის გარკვევა ვცადეთ და აღმოჩნდა, რომ მართლა არაა სარკის რეკლამა, უბრალოდ, მხოლოდ ოპერატორები იყო ამ კომპანიიდან. იდეა იმპერაში კი თქვეს, რომ ჯეოსელში სპეციალურად მაგისთვის დარეკეს, რომ ეკითხათ, ვისი გადაღებულია ეს რეკლამა, სადაც უთხრეს, რომ სარკის რეკლამაა.

გარდა ამისა, რომ მივედით, იმდენი ჟურნალისტი იყო, მოწვეული სტუმრებისთვის ადგილი აღარ იყო ) უნდა გაკეთებულიყო პირდაპირი ჩართვა, იმედმა ინტერვიუც აიღო ცნობილი სტუმრებისა და კომპანიის მფლობელისაგან, თუმცა აქაც უცნაურად განვითარდა მოვლენები: იმედზე შუა ჩართვის დროს, ჟურნალისტმა საუბარი შეწყვიტა ერთბაშად, აზრიც არ ჰქონია დამთავრებული და წამყვანმა რეკლამა გამოაცხადა, ხელმეორედ ჩართვა აღარ განხორციელებულა, აღარც სიუჟეტი გასულა. მეორე დღეს გავიგე რაც მოხდა, მაგრამ ყურადღებას არ გავამახვილებდი, რომ არა ზურა ლილუაშვილის (ჩვენი მარკეტინგის ლექტორი და ამ ფესტივალის ჟიურის წევრი) აღშფოთებული საუბარი კობისთან ეს ყველაფერი მოუყვა და დააყოლა, უცნაურად არ გეჩვენებაო? ნუ ჯერ ვერ გავარკვიე უბრალო ტექნიკური ხარვეზი იყო თუ სხვა რამეშია საქმე (მაგრამ რაში უნდა იყოს? ) თუ რამეს გავარკვევ, დავწერ

ახლა კი გადავიდეთ უშუალოდ ფესტივალის დაჯილდოვებაზე. სულ 10 ნომინაცია იყო. ასე თუ ისე სამართლიანად გადანაწილდა პრიზები, უბრალოდ ვერ გავიგე, მაგთის ”ხომ გადმოვრეკე”-მ რატომ ვერ აიღო ვერც ერთი პრიზი

რაც შეეხება ჟიურის, 7 წევრისაგან შედგებოდა:

მარკეტერი – ზურა ლილუაშვილი

PR სპეციალუსტი – ნატო ონიანი

დიზაინერი – ზვიად ციკოლია

კრიტიკოსი – ლაშა ბაქრაძე

ფსიქოლოგი – ნანა ჩაჩუა

რეჟისორი და მსახიობი – რამაზ იოსელიანი

რეჟისორი – დიტო ცინცაძე

მაშ ასე, ქართული რეკლამების პირველი ფესტივალის გამარჯვებული რეკლამები:

(წინასწარ გაფრთხილებთ, ყველას დავდებ, ვინმეს რომ დააინტერესოს იმ შემთხვევაში. ვისაც არ აინტერესებს ნუ უყურებს =) )

1. იდეა-კრეატივი ანუ ყველაზე კრეატიული რეკლამა.

ნეო სტუდიას მიერ გადაღებული მაგთის რეკლამა: I’m messaging you

2. საუკეთესო რეჟისურა

ვერ გავიგე რატო მაინცდამაინც დრამინა, მაგრამ რა ვქნა ვერ ვერკვევი რეჟისურაში (სარეკლამო სააგენტო WINDFOR’S)

3. საუკეთესო სარეკლამო სლოგანი

”GAS”-ის ლუდი ნატახტარის სლოგანი:

მერე რა რომ ზამთარია

4. ყველაზე სოციალური რეკლამა

გაიმარჯვა ”საყვირის”  ’აჭამე ნაგვისყუთს’ – კარგი დამთხვევაა, 10 წლის წინ ზუსტად ამ რეკლამამ აიღო რუსეთის რეკლამების ფესტივალზე პრიზი ანალოგიურ ნომინაციაში. იმ ფესტივალს ერქვა ”ვაშლი”. ალბათ კიდევ 10 წლის მერე უკვე ფესტივალში  ”პლატინის ვაშლი”  აიღებს პრიზს, დაველოდოთ

5. ხალხის რჩეული რეკლამა

ზემოთ ნახსენები მხიარული კალენდარი ჯეოსელისგან  (საქიდეამშენი)

6. ყველაზე ქართული რეკლამის ნომინაციაში გაიმარჯვა ”GAS”-ის ნატახტარის ლიმონათის რეკლამამ (ნახატი რომ არის და ქართული სიმღერა აქვს ფონად)

7. საუკეთესო რეკლამა არქივიდან

ძალიან ლამაზი რეკლამა, საირმე (ვინდფორსი)

8. ჟიურის სპეციალური პრიზი გადაეცა რეკლამას, რომელიც არ ყოფილა განსაზღვრული ეთერში გასაშვებად. ეს არის იესემლების მიერ გადაღებული რეკლამა ბიზნეს გეგმისათვის (ძაღლების სასტუმრო). ახლა რა ხდება, დიპლომს აწერია: ”იესემის სტუდენტებს”-ო. ვინაიდან და რადგანაც, მისმა შემქმნელებმა უკვე დაამთავრეს, მე გამიჩნდა იდეა, რომ ჩვენთვის მოეცათ ეგ პრიზი, იმიტომ რომ ისინი ალუმნები არიან და არა სტუდენტები, მაგრამ თვითონ გაიცინეს და წაიღეს, მე კიდე დამტოვეს გაღიმებული  :(  :)

9. ყველაზე ლაკონური რეკლამა.

რენო (კონტრასტი)

10. და ბოლოს, წლის საუკეთესო რეკლამა, my favorite: საქართველოს ბანკის პლასტიკურის რეკლამა (windfor’s)

March Cats Fighting

ასეთი რამ ჯერ არ მინახავს. გიომ მომცა ეს ლინკი

http://www.myvideo.ge/?video_id=343583

დაშტერებული ვუყურებდი, ერთი 5 წუთი კაჩაობენ, -”2 დღეში მოვალ და შენს სისხლს დავღვრი ” , ”კუკიას დასაცინი გახდები” (ალბათ ახალია რამე, ან მე ვარ არაკომპეტენტური), გინებაზე აღარაფერს ვამბობ ამას პლუს, მერე, უკვე ბოლოში,  ხელით ეხებიან ერთმანეთს. ისე ხელით შეხება აღარ ქვია, სახეში ურტყამს პირდაპირ დაუნანებლად. აღვშფოთდი ამ სიტყვის სრული მნიშვნელობით: ”ეს რა უბედურებაა” -თქო ჩავიხვიე =)) 

ერთ ნაცნობს ვანახე და ბიჭის რეაქცია ასეთი იყო:

”უკვე გოგოებშიც მოსული პონტია რაზბორკები და რამე?”

არ გამკვირვებია, მეც ანალოგიური რეაქცია მქონდა ამას დავუმატოთ გვერდით, მსგავს ვიდეოებში ანალოგიური სცენები, staring Georgian Virgins =))  რა მაცინებს, მაგრამ ალბათ სასაცილოა. თავიდან გავგიჟდი, ბიჭები უყურებენ, იცინიან და ვიდეოებს იღებენ გააშველონ მაინცთქო, მაგრამ მივხვდი რომ ასეთ სცენას რომ უყურებ სულ გავიწყდება რომ გოგოს უყურებ -)) მარტის კატების განწირულ ჩხუბს უფრო გავს.

არ ვიცი, არ ვიცი… Dazed & Confused

ესეც ლირიული გადახვევა:

[19:59] Kobe: shen gushin imedze ar giyurebia gogom gogo ro dachra

[19:59] Kobe: tofit

[20:00] Kobe:

[20:10] ~TaKo~: raa? :O

[20:10] Kobe: xo

[20:10] Kobe:

[20:10] Kobe: da mizezi ici ra iyo

[20:10] ~TaKo~: ris gamo??

[20:10] Kobe: skypeshi mouvidat chxubi da

[20:11] Kobe: razborkaze shexvdnen da

[20:11] Kobe: ertma esrola

P.S. კოპირდება კობის ნებართვით : )

გენიალური სიმღერაა

გადავწყვიტე თქვენთვის ბობ მარლის ცხოვრებაზე მომეთხრო გენიალური მუსიკოსია , მთელი ბავშვობა ვუსმენდი, უამრავი სიმღერა, კლიპი და საკონცერტო ჩანაწერი დავაგროვე, მაგრამ ტექნიკური პრობლემების გამო ყველაგანადგურდა ჩემი კომპიუტერიდან. ამ იმედგაცრუებამ (ღმერთმანი) ხელი ამაღებინა ამ კოლექციის შეგროვებაზე ახლა უბრალოდ სიმღერები მაქვს, რომლებსაც განწყობის მიხედვით ვუსმენ ხოლმე. მაგრამ ისე მასიურად აღარ. მის ცხოვრებაზე არაერთხელ მქონია დისკუსია, არაერთი პრეზენტაცია გამიკეთებია იესემში, და რომ დავფიქრდი, ჩემმა ბლოგმა რა დააშავა ქვემოთ არის მისი მოკლე ბიოგრაფია, მისი რამდენიმე სიმღერა და მუსიკალური კლიპი. ასე რომ, წინ იამაიკისკენ….

(ინტერვიუ ბობ მარლისთან, საუბრობს იამაიკურ მუსიკაზე)

ბობ მარლი იგივე Robert Nesta Marley 1945 წელს დაიბადა იამაიკის ერთ-ერთ პატარა სოფელში. მამამისი თეთრკანიანი კი იყო, მაგრამ რა ეტყობა ახლა ამას (ალბათ , დედამ იცუღლუტა). ის არის რეგის ფუძემდებელი და მგონი სუბიექტური არ ვიქნები თუ ვიტყვი, რომ მარლისავით რეგგის ვერავინ ასრულებს. თავიდან სიმღერა დაიწყო იაფფასიან ბარში (როგორც ჰილივუდის ვარსკვლავები იწყებენ მიმტანობით და იესემლები აუდიტორობით )) ) , შემდეგ შეუერთდა The Wailers-ს

, საიდანაც დაიწყო მისი პოპულარობა, იმიტომ რომ ეს ჯგუფი მალევე გახდა პოპულარული იამაიკის მასშტაბით . ბობ მარლი კიდევ მათი სოლისტი იყო. მათი პირველი ალბუმი, Catch a Fire, გამოვიდა 1973 წელს, ერთ წელიწადში თავში აუვარდათ პოპულარობა და The Wailers-იც დაიშალა… თითოეულმა მათგანმა სოლო კარიერის გაკეთება მოისურვა, მაგრამ, მიუხედავად ამისა, მაინც თანამშრომლობდნენ ხოლმე შიგა და შიგ როგორც “Bob Marley & The Wailers”. (აი, კარგი მარკეტინგული სვლაა. ბობ მარლი ყველაზე პოპულარული იყო მათ შორის და ასე პროდუქტის მიბმა გააკეთეს). ბობ მარლის ერთ-ერთი პროდუსერი თავისივე ცოლი, რიტა იყო (რაღა უცხოს მივცეთ ეგ ფული, ბარემ ოჯახში შემოგვივაო ალბათ) რომელიც მის ბექ ვოკალისტობასაც ითავსებდა. მარლი და მისი ცოლი რასტაფარის მოძრაობის (Rastafari movement) მიმდევრები იყვნენ რაც, ბობ მარლის სიკვდილის ერთადერთ მთავარ მიზეზად რჩება. მაგრამ მოდი, თანმიმდევრულად მივყვეთ ყველაფერს…

ჯერ, მოკლედ ვთქვათ რა არის რასტაფარი.

ეს არის, ერთ-ერთი უახლესი ეთიოპიური რელიგია, მონოთეისტური, აღიარებენ ღმერთ ჯას (Jah Rastafari). ასევე მათთვისაც არსებობს წმინდა სამება: მამა ღმერთი, ძე ღმერთი და სულიწმინდა.  აღიარებენ ღმერთის ორ ბუნებას და მის რეინკარნაციას დედამიწაზე. მოკლე, ქრისტიანებივით არიან, აქვთ თავიანთი ბიბლია, უბრალოდ მიაჩნიათ, რომ ღმერთი ზანგია ( ) და რომ თმის დაბანა არ შეიძლება მხოლოდ იმიტომ, რომ თმა შეიცავს ისეთ ენერგეტიკას, რომელიც არ უნდა ჩამოიბანო (=)) ). ასევე არ შეიძლება თმის შეჭრა იმიტომ, რომ ამ რელიგიის მიმდევრებისთვის მაკრატელი, სამართებელი და სავარცხელი (ამან რაღა დააშავა, არაა ბასრი და მჭრელი) ასოცირდება რომაელ დამპყრობლებთან ამიტომაც, ე.წ. აფრიკულ ნაწნავები ძალიან მოსახერხებელია მათთვის. მათ ბიბლიაში ისიც კი მოხსენიებულია , რომ ერთ-ერთი მოციქული ატარებდა შვიდცალ ნაწნავს ))

მათი სიმბოლოებია ლომი, დროშა რომელიც არის მწვანე(დედამიწა) , ყვითელ(მზე) და წითელ(სისხლი) ფერებში ამ რელიგიას მიუძღვნა მარლიმ სიმღერა Iron Lion Zion.

(სიმღერა, რომელიც რელიგიურ მოტივებზეა შექმნილი)

ახლა კი, რა კავშირია ეს რელიგია ბობ მარლის სიკვდილთან:

ფეხბურთის თამაშისას, მარლიმ დაიზიანა ფეხის ცერა თითი, რის გამოც განვითარდა განგრენა და აუცილებელი გახდა დაზიანებული თითის ამპუტაცია, მაგრამ თურმე რასტაფარი ამასაც კრძალავს: ადამიანი ისევე უნდა მოკვდეს, როგორიც დაიბადა. მარლიმაც უარი განაცხადა ამპუტირებაზე. განგრენა განვითარდა და უკვე ბოლოს, მონათვლა გადაწყვიტა თავის გადასარჩენად.მოინათლა კიდეც, მაგრამ ძალიან დაგვიანებული აღმოჩნდა და 1980 წლის 4 ნოემბერს გარდაიცვალა კინგსტონში.

ბობ მარლის ჰყავს 13 შვილი 9 სხვადასხვა ქალისაგან ) აქედან აღმოჩნდა, რომ 2 თავის ცოლს სხვა და სხვა კაცებისგან ყავდა )) მისი შვილები ზიგი და დემიენი (თითქმის ყველა მღერის, მაგრამ ეს ორია შედარებით ცნობილი) ცდილობენ რეგის განვითარებას, მაგრამ არ გამოსდით და რა ქნან  

(სტილი დაცულია  :) )

ძილისგუდა, ძილისგუდა!

რამდენ წელიწადში გაიღვიძებ? ფუტკარო! თავი ფუტკრად მოგაქ, მარა თაფლი არ გიყვარს! მარა სკაში კი ცხოვრობ! და კიდევ, ფუტკრებს მობილურები არ აქვთ, არც ლეპტოპები, არც ინდერნეტი და. არც ბლოგები!

გენიალურია, ეს ისტორიას უნდა დარჩეს. ახლა, ოთახის დალაგებისას შემთხვევით ვიპოვე სადღაც მიჩურთული და გადავწყვიტე რომ აქ დამეწერა რომ ოდესმე წავაკითხებ და ვკითხავ რას მერჩოდა, მძინებოდა ჩემთვის )))))))

რაღა ჩაი და რაღა თბილისი, რაღა ფოთოლი და რაღა ხოხობი, რაღა ვახტანგ გორგასალი და რაღა იმპერატორი შენ ნუნგ…  (c)  მე ))

საქმე რაშია, ჩაის შესახებ რამდენიმე ლეგენდა არსებობს. ერთ-ერთი ლეგენდის მიხედვით, ჩაი პირველად  აღმოაჩინა ჩინეთის იმპერატორმა შენ ნუნგ-მა (ჩინელი ეძახე და…) მოკლედ,  ნადირობის შემდეგ, ბუჩრის ძირას გადაწყვიტა დასვენება. ამ დროს ცეცხლზე წყალი დუღდა, ამ ბუჩქიდან ჩამოცვენილი ფოთლები ჩაიყარა ამ წყალში (მსახურები რას მიკეთებდნენ, იმპერატორის წყალში რაღაც ჩაიყარა, არ უნდა ამოიღონ??? მაგრამ მაგათ სიბრმავეს გაახარებს ღმერთი ახლა ჩაი ხომ არ მექნებოდა…)   ცოტა ხნის შემდეგ, წყალმა გაუშვა სასიამოვნო არომატი, იმპერატორი დაინტერესდა და ეს ნაყენი დალია. გემო ხომ მოეწონა და მოეწონა, ჯანზე მოვიდა იმ წამსვე ისე მოეწონა ჩვენს შენნუნგს, რომ სერიოზული და თან აგრესიული მარკეტინგული კამპანიის ჩატარება გადაწყვიტა. იმდენად კარგი  მარკეტერი აღმოჩნდა, რომ … შედეგს თქვენც ხედავთ, მთელს მსოფლიოში პოპულარული ბრენდია ჩაი. თავიდან ჩინურად ”ტე” იყო , მერე რებრენდინგი მოხდა და ”ჩია”-დ შეიცვალა, ჩემს გულში კი მუდამ ჩაიდ დარჩება…

ხო, ეს ისე, გასახურებლად ახლა კი სერიოზულად დავწერ…

ჩაი არ არის ის, რაც ყველას ჰგონია: ჩაიდ ითვლება მარტო მცენარე კამელიას გამხმარი ფოთლების ნაყენი.  სხვა დანარჩენს უბრალოდ ამა თუ იმ მცენარის ნაყენი შეგიძლია უწოდოთ…

მიუხედავად იმისა, რომ ყველა ჩაი ერთი მცენარისაგან მზადდება, მაინც არსებობს სამი განსხვავებული სახეობა:

• ჩინური (წვრილი ფოთლები. თავად ბუჩქი კი მაღალია)
• ინდური(მსხვილი ფოთლები, დაბალი ბუჩქი)
• მათი ჰიბრიდი

ასევე არსებობს ჩაის დაყენების 4 მეთოდი (და არა ჩაის ნაირსახეობა როგორც აქამდე გეგონათ )

1. თეთრი ჩაი
2. მწვანე ჩაი
3. შავი ჩაი
4. ულონგი

ჯერ სანამ სათითაოდ აგიხსნიდეთ, რა განსხვავებაა მათი მიღების წესებს შორის, რომელსაც ჩაის ხელოვნებასაც ეძახიან ჩინელები. ამ პროცესს ეწოდება ოქსიდაცია ან ფერმენტაცია, რაც  სხვა არაფერია, თუ არა ფოთლის უჯრედების ზემოქმედება ჰაერის მოლეკულებთან. 

ახლა, როგორ მიიღება თითოეული ჩაი:

თეთრი ჩაი:

თეთრი ჩაის მისაღებად არანაირი ოქსიდაცია არაა საჭირო. მოკრეფისთანავე ორთქლით ამუშავებენ და შემდეგ ახმობენ. ასე დამუშავებულ ფოთოლი ვერცხლისფერია, იმიტომ რომ ის ბუსუსები, რომლებიც ახლადდაკრეფილ ჩაის აქვს, არ არის მოცილებული, ამიტომაც არის, რომ მსოფლიოში ყველაზე ძვირადღირებულ და ცნობილ თეთრ ჩაის ”ვერცხლის ნემსი” ქვია (Silver Needle). 

მწვანე ჩაი: 

არც მწვანე ჩაის მიღებას სჭირდება ოქსიდაცია. უბრალოდ, მას ორთქლზე დამუშავების გარეშე ახმობენ 24 საათის განმავლობაში, ბუსუსები ცვივდება და ფოთოლი ჩვეულებრივ ფერს ღებულობს.

შავი ჩაი:

შავი ჩაის მისაღებად საჭიროა სრული ფერმენტაცია. ამისათვის, ფოთლებს კარგად სრესენ, რომ კარგად მოხდეს ჟანგბადთან რეაქციაში შესვლა, რაც ჩაის შავ ფერს აძლევს. 

ულონგი (Oolong):

საჭიროებს ნაწილობრივ ფერმენტაციას, სრესენ კალათში, რათა მხოლოდ ფოთლის ნაპირები დაზიანდეს. გამოდის, რომ ულონგი არის ჩაი მწვანეს და შავს შორის, შესაბამისად აქვს ფერიც: მოყვითალო-მოყავისფრო.

ახლა რაც შეეხება ჩემს საყვარელ წითელ ჩაის (ფარაონის ჩაი). რადგან ეს არის ჰიბისკუსის (ჩინური ვარდი) გამხმარი ფოთლების ნაყენი, ჩაიდ არ ითვლება მაგრამ ჩინელები ცდილობენ, რომ კარკადე აღიარონ, როგოც ჩაის მეხუთე სახეობა

Facts about tea:

• მსოფლიოში ყველაზე ძვირადღირებული ჩაის დალევა შესაძლებელია ჰონგ კონგში, სასტუმრო Ritz Carlton-ში. აქ, წყვილს ჩაის დალევა დაუჯდება არც მეტი, არც ნაკლები $8 888 )))) 
• ყველაზე ძვირადღირებული ჩაის ბალიში შეიქმნა ჩაის მწარმოებელი კომპანია PR Tips-ის 75 საიუბილეო წვეულებისათვის. ეს ბალიში შეიცავს 280 ბრილიანტის თვალს. მისი ფასია US $15,250 =)) შემდეგ ეს ბალიში გაიტანეს აუქციონზე და შემოსული თანხა ბავშვთა სახლში გადარიცხეს.
• მსოფლიოში ყველაზე მეტ ჩაის სხვამენ ირლანდიელები. აქ 6 კაციდან 5 დღეში მინუმუმ 2-ჯერ მაინც სვამს ჩაის )
• 2007-ში ამერიკელებმა მოიხმარეს 50 მილიარდი  ჩაის პორცია ასე ვთქვათ, რაც დაახლოებით 2.25 მლრდ გალონია
• მსოფლიოში მოხმარებული ჩაის 87% შავია, 12%- მწვანე, ხოლო დანარჩენი 1% მოდის თეთრ და ულონგზე ერთად.
•  VS ჩაი შეიცავს 50%-ით ნაკლებ კოფეინს. და თუ რამდენიმე წუთით ჩავალბობთ, კოფეინი საერთოდ გამოეცლება.
• ჩაის დალევა პირველივე დასხმაზე არ არის რეკომენდირებული და მიღებული. ვგულისხმობ, რომ წყალს რომ დაასხამ, ჯერ უნდა გადააქციო და სწორედ ის მეორედ დასხმული უნდა დალიო. 
• თეთრი ჩაი, რომლის შესახებაც ბევრს არც გაუგია, ბეეეევრად უფრო სასარგებლოა ორგანიზმისთვის, ვიდრე მწვანე ჩაი  

რადგან ასე ძალიან მიყვარს ინგლისი და ინგლისის კულტურა, გადავწყვიტე, ინგლისში ჩაის სმის რიტუალზეც დამეწერა.

English Afternoon Tea…

ძველად, თუ ამ საღამოზე მოხვდებოდი, შეგეძლო ჩაგეთვალა, რომ უკვე სოციალური კიბის ბოლო საფეხურზე ახვედი, იმიტომ რომ 5 o’clock Tea  მხოლოდ არისტოკრატები სვამდნენ. ეს ტრადიცია დამკვიდრდა 1930 წელს.

ჩაის სვამდნენ მხოლოდ სპეციალური ჭურჭლით: მთავარი ჩაიდანი, ვერცხლის, რომელიც მუდმივად ორთქლზე იდო, რათა მასში წყალი სულ ცხელი ყოფილიყო, დამხმარე (მაგიდი) ჩაიდანი, მაღალი ხარისხის ფაიფურისგან უნდა ყოფილიყო დამზადებული. ჭიქებიც აუცილებელი იყო რომ ფაიფურის ყოფილიყო – რაც თხელი, მიტ უკეთესი, ცხელი ჩაი კი თხელ ფაიფურს ბზარავდა, შესაბამისად შემოიღეს ტრადიცია, რომ ჩაიმდე ჯერ ცივ რძეს ასხამდნენ, ასე გახდა პოპულარული რძიანი ჩაი.

შაქრის რაოდენობაც განსაზღვრული იყო: ერთი კოვზი ჭიქაში და ერთიც მაგიდის ჩაიდანში. 

უკვე მოგვიანებით კი Afternoon Tea აღარ იყო იმდენად მიუღწეველი ოცნება იმიტომ, რომ დაბალ ფენაშიც ძალიან პოპულარული გახდა იმ მარტივი მიზეზის გამო, რომ იმ დროს 2-ჯერადი კვება იყო: დილით ადრე ლანჩი და საღამოს 8-9 საათზე სადილი. ამ შუალედში კი ძალიან შივდებოდათ და ძლივს მოიფიქრეს, რომ შუაში რაღაც ეჭამათ ) 

 The End

“Tea is much more than a mere drink in Britain.  It is a solace, a mystique, an art, a way of life, almost a religion.  It is more deeply traditional than the roast beef of old England….This khaki-colored concoction, brewed through an accident of history from an exotic plant grown thousands of miles from fog, cricket and left-handed driving, has become the life-blood of the nation.”

- Cecil Porter of Gemini News Service

WIP

(Work In Process)

Coming Soon…

*

**

****

*******

************

******************

***********************

****************************

*********

***********

**************

******************

 

 Swatch-ის ფირმის ლამაზი და ფერადი, სიცოცხლეს რომ გაგიხალისებს კაცს  

ესეც სამაჯური…

ესეც ახალი სიმღერა

Elbow

According to all known laws of aviation, there is no way that a bee should be able to fly.

Its wings are too small to get its fat little body off the ground.

The bee, of course, flies anyway.

Because bees don’t care what humans think is impossible.

არ ვიცი რამდენად დაგაინტერესებთ მაგრამ მე ისე ვუყურებდი როგორც ის თახვი უყურებს თხილს სნიკერსის ახალ რეკლამაში )) ეს არის როგორ იქმნებოდა Bee Movie  my favourite one  (inlove)

დღეს ცუდი დღე მქონდა… საქმე იმაშია, რომ პირველად სამი წლის მანძილზე მომიწია სიცხიანს ჩათვლის ჩაბარება. დაბალი სიცხე კი მაქვს, მაგრამ დანგრეული ვარ არც ისე ხშირად ვავადმყოფობ, მაგრამ თუ ავად გავხდი მერე ოოო… დილით, წასვლის წინ წამლებით გაჭყეპილი და იმის იმედით, რომ ჩათვლის დროს მაინც გამივლის, გავემართე იესემისკენ. შედეგად მივიღე ის, რომ სიმტომები არ გამიქრა, მაგრამ წამლებმა მომთენთა   შესაბამისად ჩათვლის დროს აზროვნება კი არა არსებობა მეზარებოდა  ჰმ. მაგარი ცუდი ყოფილა როცა ჩათვლაზე იმაზე გადადის მთელი ყურადღება, რომ ცუდად ხარ, თავი გტკივა, სიცხეს გრძნობ და არა იმაზე, ამ მოცემულ საკითხში რა დაწერო )) ახლა მესმის ჩემი ჯგუფელების ვინც აქამდე სიცხიანი წერდა და მერე არც უკვირდა ციდად რატო დავწერეო.

კიდე გენიალური რაღაც გამოგვიცხადა ლექტორმა: ერთი საკითხი რომ გეწეროთ შეცდომით ავტომატურად ჩაჭრააო. კიდე ერთ გადალაპარაკებაზე -5 წუთი მთელს ჯგუფსოო. საბოლოოდ -20 წუთი გამოვიდა როგორც მახსოვს )) მოკლედ მთლად კარგი დღე არ მქონია ვაღიარებ. დღეს ახლა მთელი დღე ვიწვები, ჩაის დავლევ და იმის იმედით ვიცხოვრებ, რომ ხვალ კარგად ვიქნები და გარეთ გავალ, ჩემი დეიდაშვილის დაბადების დღე და გიორგობაა ბოლოს და ბოლოს.

ეს ისე, ახლა კი გადავიდეთ პოსტის მეორე ნაწილზე… ესაა 2 სიმღერა, რომელიც მინდა რომ მოგასმენინოთ, ერთმანეთისგან ორი სრულიად განსხვავებული ჟანრი, მაგრამ მაინც ჩემი favourite…

1)  ფილმიდან Mama Mia  - Our Last Summer

http://www.link.ge/file/150430/05–Colin-Firth–Pierce-Brosnan–Stellan-Skarsgard–Amanda-Seyfried—Meryl-Streep—Our-Last-Summer.mp3.html

2) Rainbow _-_ Black masquerade   

http://www.link.ge/file/150432/07-Black-Masquerade.mp3.html

მართლა ძალინ კარგი სიმღერებია პირველი საყვარელი და კეთილი სიმღერაა მეორე კიდე გენიალური ))

n-joy და გამიზიარეთ თქვენი შთაბეჭდილებები

მაშ ასე და მას აშე…
არ მიყვარს სუნამოს არჩევის პროცესი. ზოგადად, 3 -ის ნახვის მერე სუნები გერევა და აზრი არ აქვს კიდე გაგრძელებას. ჩემს შემთხვევაში ასე არ მოხდა იმ უბრალო მიზეზი გამო, რომ დრო, ენერგია და ნერვები არ მაქვს რომ ყოველდღე ვიარო და 3-3 დუხი ვყნოსო იყო ენ რაოდენობის სუნი და ერთი ცხვირი. ძალიან გამიჭირდა არჩევა. რამდენჯერმე ჯასტ გარეთ გავედი რომ ცხვირიდან სუნამოების სუნი გამქრალიყო და გამეგრძელებინა. საბოლოოდ ,არჩევანი შევაჩერე Lanvin Eclat d`Arpege-ზე. ძალიან ნაზი და სასიამოვნო სურნელი აქვს, ყვავილების. მაგრამ ჯერ ვერ გავრკვეულვარ ვიპოვე თუ არა ჩემი საბოლოო სურნელი ამის გარკვევას დრო სჭირდება ეს რომ გათავდება ახალ სუნს ძებნა თუ არ დავუწყე და პირდაპირ ამის საყიდლად წავედი, ესე იგი ის არის ,რასაც ვეძებდი სანამ მაგდენს გავარკვევდე, ვტკბები ამ გენიალური ფრეგნანტიტ

Here it is… Scent of TaKo

1. 1750 წელს მსოფლიოს მოსახლეობა შეადგენდა 800 მლნ ადამიანს, ეს მონაცემი მილიარდით გაიზარდა ერთ საუკუნეში. მომდევნო ასწლეულში კიდევ მილიარდი კაცი დაემატა. ამის შემდეგ მოსახლეობის 6 მლრდ-მდე გაზრდას მხოლოდ 50 წელი დასჭირდა (ალბათ 1950 წლიდან ჩინელებმა ოფიციალური უარი თქვეს კონტრაცეფციაზე  :) )
2. მოსახლეობის ნახევარი მსოფლიო  სიმდიდრის მხოლოდ 5%-ს ფლობს
3. მსოფლიო მოსახლეობის ნახევარზე მეტს არასოდეს უსარგებლია ტელეფონით
4. დედამიწაზე ყველაზე მეტი სატელეფონო ზარი  ფიქსირდება  არა შობაზე ან ახალ წელზე, არამედ დედის დღეზე
5. 10 დან 1 ადამიანი კუნძულზე ცხოვრობს
6. კამათლის ყოველი ორი მოპირდაპირე გვერდის ჯამი შვიდია
7. მსოფლიოში ყველაზე მეტი მკვლელობა აგვისტოში ხდება, ყველაზე ნაკლები კი თებერვალში
8. იმის შანსი რომ დაიბადო 29 თებერვალს არის 684 მილიონიდან. 20 წლის ასაკში მხოლოდ 5 ის იქნები
9. მსოფლიო მოსახლეობის ნახევარი 25 წლამდეა
10. დასავლეთში ტიპიური ოჯახი სახლს საშუალოდ 7 წელიწადში ერთხელ იცვლის
11. იმის შანსი რომ მეორე ქორწინება უიღბლო აღმოჩნდება 10%ით მეტია პირველი ქორწინების კრახით დასრულებაზე
12. გაღებული ქველმოქმედების 40%-ს ეკლესიების შენაწირია
13. ავსტრალიაში ერთ სულ მოსახლეზე 9 ცხვარი მოდის, ახალ ზელანდიაში – 17
14. ბიბლია წარმატებით შეიძლება ჩაითვალოს ყველა დროის ბესტსელერად: წუთში 50 ბიბლია იყიდება
15. სიტყვა ქრისტიანი მხოლოდ სამჯერ გვხვდება ბიბლიაში, სამაგიეროდ  ”უფალი”  გვხვდება 1855 ჯერ
16. ელექტრობა მავთულში კი არა, სადენის გარშემო არსებულ ველში მოძრაობს.
17. ოქრო სუფთა სახით არ იყიდება. თუ სპილენძი არ დაუმატეს, პასტელინივით იქნება
18. ყველაზე გრძელი სიტყვა ინგლისურში, რომლის ასოები ალფავიტის მიხედვითაა დალაგებული არის “Almost”
19. 1883 წელს ვულკან კრაკაოტას ამოფრქვევის შედეგად დედამიწაზე იმდენი მტვერი დაგროვდა, რომ ორი წლის განმავლობაში მზის ჩასვლა მწვანედ ჩანდა ხოლო მთვარე-ლურჯად
20. ინგლისურ ენაში ყველა კონტინენტის სახელი იმ ასოზე მთავრდება, რომლითაც იწყება
21. ლოკოკინას 3 წელი შეუძლია ძილი
22. დიდასკალეინოფობია სკოლაში სიარულის ფობიაა
23. ჰიპპოპოტომონოსტროსესკიპპედალიოფობია (ვაიმე დედა აბა ცადეთ ერთი ამოსუნთქვით ჩაკითხვა ) გრძელი სიტყვების შიშია )ამ გახსენებაზე, სადღაც წავიკითხე რომ ჰიპოპოტამს ადამიანზე სწრფად შეუძლია სირბილი)
24. ბოლო 10 000 წელია ინდოეთს სხვა ქვეყანა არ დაუპყრია
25. jiffy არის წამის მეასედი ნაწილი
26. ორადორი არსება რომელსაც შეუძლია დაინახოს რა ხდება მის ზურგს უკან თავის მობრუნების გარეშე  არის თუთიყუში და კურდღელი (ნეტა როგორ ე? :ტჰინკ: )
27. ტარაკანა (თურმე აბანოს ჭიას ეძახიან ) არის ყველაზე სწრაფი ექვსფეხიანი არსება მას შეუძლია 1 მეტრი ერთ წამში გაიაროს.
28. კოლიბრი (Hummingbird) არის ერთადერთი ფრინველი რომელსაც შეუძლია უკან ფრენა(ზადნი უმუშავებს )
29. ერთადერთი პლანეტა რომელიც საათის ისრის მიმართულებით მოძრაობს, არის ვენერა
30. ზებრა არის თეთრი შავი ზოლებით (ვსო უკვე იცით ) )
31. და ბოლოს… ადამიანების 55% ამთქნარებს როცა ხედავს ვინმეს მთქნარებისას.  ადამიანების უმეტესობა ამთქნარებს როცა მთქნარებაზე კითხულობს ან ფიქრობს… აბა ბავშვებოო გეყოფათ მთქნარება, დაკუმეთ პირები და დააკომენტეთ )

დღეს დავიწყე წერა მაგრამ ბოლომდე ვეღარ ვქაჩავ ინფორმაცია იმდენი მაქვს კიდევ 3-4 ნაწილს ეყოფა )) მოკლედ პირობას ვდებ რომ ხვალ იქნება

იცით თუ არა რომ… ნაწილი II